dinsdag 20 februari 2018

Spirituele mythes

Degenen die mijn blogs wel eens lezen, weten wellicht dat dit een stokpaardje van mij is. Niets vervult mij meer met een gepassioneerde regenboogkracht, en niets maakt dat ik liever mijn verbale merkabah-vormige tanden ergens in wil zetten, dan het ontkrachten van belachelijke, pompeuze, belerende, slim-vermomde-maar-liefdeloze spirituele mythes!

En er zijn er zoveel. Hoe wij als mens zijn in optimale vorm, is zó anders dan wat we altijd geleerd hebben! Liefdevol zijn bestaat uit gesprekken afkappen wanneer ze je niet meer dienen, grapjes maken over onhandigheden van jezelf en andere personen, pijnlijke stiltes zonder dat je weet wat er aan de hand is, geërgerd de deur uitlopen, hevig oordelen, praten met iemand over iemand anders achter z'n rug om, en conflicten aangaan vanuit boosheid. En vanuit je hart, natuurlijk. Maar dan nog. Dat is geen roze bril die alles zachte randjes geeft. Sterker nog, het is een kristalheldere bril die alle scherpe randjes laat oplichten! Zodat je precies ziet wat wel en niet door de beugel kan.

Wij worden op allerlei slimme manieren in slaap gesust en in slaap gehouden om het systeem in stand te houden. Mocht jij, lieve lichtwerker die net als ik ook vooral moeite heeft met boosheid, toch wakker worden doordat jouw eigen systeem faalt - gefeliciteerd! Mocht je vervolgens in het van eenhoorns en glitters vergeven roze drijfzand van het spirituele landschap terechtkomen, dan ben je er nog niet. Aangezien spiritualiteit niet eenduidig is maar altijd werkt vanuit verschillende lagen en dimensies, kunnen daar tegenstrijdige boodschappen in zitten. Die boodschappen kunnen jou precies bereiken op het verkeerde moment. Net zoals ze je kunnen bereiken op het goede moment. Dat regelt de Wet van Aantrekking: jouw favoriete vijand in het vierdimensionale bewustzijn! Jeej! Daardoor kan je oude patroon eigenlijk weer vermomd in een spirituele boodschap bij jou terechtkomen. Je hebt niets nieuws geleerd. Je hebt dan nu alleen maar een spirituele kreet in je repertoire om de indruk te wekken dat je weet wat je doet.

'En toen vroeg mijn baas of ik dit weekend ook wou werken, en ik kon eigenlijk niet, vanwege dat familiefeest, maar ja, het levert wel weer geld op, en dan kan ik de volgende keer ook weer wat maken... en bovendien mocht ik dan wat eerder naar huis om toch bij het feest te zijn... dus dan heb ik geld én het feest. Positief denken, toch?'

Ken je die types, die dat wel eens tegen je hebben gezegd? Ik ken er wel eentje, ik heb haar laatst nog eens in de spiegel gezien. Gelukkig heeft ze al een hele tijd niet meer zulke dingen gezegd.

Om deze spirituele mythes totaal te verwoesten op mijn meest venijnige manier, schrijf ik een ebook. Dat moest er eens een keer van komen. Ik schrijf op dit moment een wildgroei aan ebooks. Ik heb al veel materiaal klaar. In mijn vierjarige spirituele studie ben ik de ene na de andere spirituele mythe tegengekomen. Wat een rijkdom. Langzaam en stap voor stap heb ik mijn weg van het 3d-bewustzijn via het 4d-bewustzijn naar het 5d-bewustzijn geploegd. Door álles te doorvoelen tot in de emotionele kern, zoals je doet in 4d. Echt een leuke tijd en plaats, voor zover je dat over een dimensie kan zeggen. Misschien kunnen we er eens een keer afspreken. Al is dat vrij moeilijk, afspreken, als je eenmaal in 4d zit, in verband met oude wonden van eenzaamheid die dat dan beletten vanwege die liefdevolle Wet van Aantrekking enzo, maar goed, wat doe je eraan...

Laat ik een prikkelend voorbeeld geven, want zonder prikkelende voorbeelden is deze blog een beetje redundant.

Ken je die spirituele mensen, die zeggen dat je angsten een illusie zijn? Of iets anders spiritueel klinkend ontkennends, zoals: onnodig, een teken van je ego, een belemmering voor het pad van je hart, etc etc. Kan heel goed zijn. Als ze een open Miltcentrum hebben, bijvoorbeeld, dan is angst voor hen iets van buitenaf, waar ze zich in optimale staat inderdaad niet aan hoeven te hechten.

Ken je ook die spirituele boodschap, dat je emoties er mogen zijn?

En waarom angst dan niet? Mag angst er alsjeblieft ook zijn? Vooral voor de mensen met een gedefinieerd Miltcentrum, die angst nodig hebben om te voelen wat hen wel en niet gelukkig zal maken?

Dit is maar een klein voorbeeld van de oeverloze tegenstrijdigheden in het spirituele veld, leg ze allemaal maar eens naast elkaar en prik moeiteloos door de ego's heen van de mensen die ze gebruiken. Want dat kun je, zodra je je eenmaal heel veel gaat aantrekken van wat andere mensen denken. Want dat mag, namelijk. Je iets van andere mensen aantrekken. Als je spiritueel bent, ben je dus liefdevol. En dan sta je immers heel erg open voor wat andere mensen (van je) denken. Dat is dan broodnodig voor jouw bewustzijn. En bovendien wil je dan de mensheid helpen. En hoe kun je dat als je jezelf blind hebt gemaakt voor wat er in andere mensen omgaat? Als je niet meer mag oordelen?

Of is het juist belangrijk om los te laten wat andere mensen van je denken? Dat was toch niet goed? Je moet toch jezelf bevestigen en je niet laten tegenhouden door de oordelen van anderen? En over oordelen gesproken, hoe zit dát nou precies? Mag dat nou wel of niet? Wanneer ben je nou nog een goed persoon?

Ach. Je bént al goed, immers. Oja. Dat zeggen spirituele mensen ook altijd. Dat je goed bent zoals je bent. 'Je mag er zijn,' en alles. Ja, spiritueel taalgebruik is even wennen, in het begin. De hele spirituele esthetiek is sowieso even wennen. Ik was nooit zo van de roze eenhoorns of glitters of engelen in gouden licht. Inmiddels maak ik energietekeningen waar wellicht ook wel eens een glitter in voorkomt. Tot nu toe nog geen roze eenhoorns, en de engelen hebben zich alleen nog maar gepresenteerd in symbolische vorm. Maar ik dwaal af.

Ook al lijkt het misleidend, deze blog is bedoeld als bekrachtiging. Niet als ontkrachting van jouw waarheid. Als het voor jou nou heel erg nodig is om je angst te zien als illusie, ga er dan voor! Breek vrij van je belemmeringen! Mocht dat niet goed voelen, omarm dan het gevoelige kindje dat jou wil waarschuwen dat het gevaarlijk is daarbuiten. En als je niet kunt loslaten wat andere mensen denken, dan mag je dat juist vasthouden, en jezelf ook tijdens dat proces, en misschien mag je je dan wel realiseren dat jij mensen een heel belangrijke wijsheid terug te geven hebt. Mocht je nou makkelijk in het veroordelen van andere mensen schieten, en geneigd zijn tot roddelen om je eigen onzekerheid te maskeren, dan is het handig om dat oordelen even op te schorten. Maar als je gemakkelijk over je grenzen laat gaan, dan kun je wat mij betreft niet genoeg oordelen! Want in die oordelen schuilen dan je grenzen. En praat vooral je issues uit met andere mensen, zodat je helderheid krijgt over relaties die niet lekker lopen. Dat is niet wat 'roddelen' is, namelijk. Etc etc. En zo kan ik eindeloos doorgaan. De details en chronologische onderbouwingen zul je allemaal terug kunnen vinden in mijn ebook.

Misschien dat ik op de cover een plaatje plak van iemand met merkabah-vormige tanden (was dat beeld uit de inleiding van deze blog ook bij jou zo blijven hangen?). Maar ik denk dat dit wellicht een beetje vergezocht is.

zaterdag 17 februari 2018

Een web

We leven in een web, een weefwerk, dat we niet kunnen zien. Dit overspant tijd en ruimte. Dit overspant alle afstanden tussen mensen onderling. De kracht om in dit web mee te weven komt vrij als je je hart opent. Je creatiekracht kan dan oplichten. Het web is tweeledig. We zijn als mens een samenkomst in dualiteit tussen hemel en aarde. Persoonlijkheid en design. Ziel en lichaam. God en Godin. In ons is het nulpunt aanwezig waar dit alles in samenkomt. Dit nulpunt is te vinden in ons hart. Elke hartchirurg weet van de plek in het hart die hij niet moet aanraken: acuut overlijden zou het gevolg zijn. Deze plek, deze kamer in het hart die het universele nulpunt vertegenwoordigt, deze Magnetische Monopool, houdt het huwelijk tussen hemel en aarde in ons in stand. Dit is zo gevoelig dat het bij een aanraking uiteenvalt: we stijgen op uit de illusie waar we in verblijven als we 'onder de sluier' leven. Als we vanuit dit nulpunt creëren en ons leven leven, in overgave aan het pad dat zich zo ontvouwt, is het leven een aaneenschakeling van wonderen. Elke ervaring is dan nieuw. Elke karmisch oude ervaring is dan helend. Dit is een zaadje dat eindeloos kan ontspruiten in wonderen. Wij worden dan verbonden met de mensen die al onze receptoren vullen die gevuld willen worden. Aardse behoeftigheid verdwijnt, omdat het universum geeft waar het wil ontvangen. In geometrische wielen die als fractals voortkomen uit de creators van het leven op aarde, draaien wij en kunnen wij creëren in een telepathische connectie die mogelijk wordt als alle oude wonden worden geheeld. De kracht van dit wiel, dat een grotere versie uitdrukt van de microkosmos die wij zijn, en een kleinere versie van de macrokosmos die wij ook zijn, is nog onontdekt voor de meeste mensen. Er zijn minimaal 9 voor nodig.

Ik ben al deze informatie, waarvan dit pas het tipje van de sluier is, aan het samenweven in een groot manuscript. Ik voelde me vanavond zo vervuld van liefde, inspiratie en de creatieve rijkdom van melancholie, dat het zijn vorm vond in deze blog.

Ik durf weer groots te dromen. Ik kan weer instant creëren. Ik kan weer eenheid ervaren in de verbindingen om me heen. Ik ben een wonder dat het leven op aarde beleeft. In deze fase, deze maancyclus, zal ik alles wat ik in de afgelopen maancyclus heb geopend en binnengekregen, ordenen en vormen. Ik hoop met deze blog een gevoel van dit wonder te kunnen overdragen, en je eraan te herinneren dat je de wereld kunt helen met je geest, hart en ziel.

donderdag 15 februari 2018

Leven met consequenties

Als je een standpunt inneemt, en werkelijk gaat staan voor waar je hart naar verlangt, dan levert dat onvermijdelijk consequenties op. Niet alleen voor je omgeving, die in de weerstand kan gaan, die allerlei reacties kan geven, maar vooral voor jezelf. 

De consequentie van leven vanuit je hart, is dat je je afvraagt: "wie ben ik?" Dat geldt althans voor de Generator met het gedefinieerde G-centrum. "Wie ben ik, dat ik dit doe?" Want je leven zal veranderen. Je zult een richting op gaan die nog nooit gegaan is. Dus heb je geen enkel ander kompas om op terug te vallen dan dat van jezelf. De vraag kan, in momenten na grote verandering, zelfs veranderen in ‘wat is er van mij geworden?’ 

Je vraagt je wellicht af of je hier wel achter kunt staan. Is dit werkelijk het gevolg waar jij de oorzaak van had willen zijn? Is dit werkelijk het pad van je hart waar je voor had gekozen? Waar gaat dat pad heen? Als dit nu al gebeurt, wat zal er dan nog meer gebeuren, de volgende keer dat je ergens voor gaat staan? 

Het leven met de consequenties van de droom van een ander is niet vol te houden. Dat heb ik ervaren in een intens, maar fantastisch vorig leven. De vraag dringt zich op: waar sta ik? En wat zullen hier de consequenties van zijn, niet vanuit angst voor de toekomst, maar vanuit de vraag: in wie transformeer ik als ik dit doe, en zal ik van die persoon kunnen houden? Zal ik mezelf kunnen vergeven, wát ik ook wil doen? Dit is het punt dat het mogelijk is om opnieuw karma op te bouwen. Dat treedt op bij de conclusies die je trekt na het ondergaan van de gevolgen van je hart-standpunt. Zijn die liefdevol en oordeelloos? Of hecht je je aan de betekenis die je het geeft? 

Dit wilde er graag uit om gedeeld te worden. Het is vandaag nieuwe maan. Welk standpunt wil jij innemen vanuit je hart, in deze nieuwe creatie-cyclus? Zet je intenties, zie ze gemanifesteerd worden doordat jij gaat staan, verwonder je over de consequenties van je daden, en leer jezelf kennen in een heel nieuw licht! 

zondag 4 februari 2018

Hoe transits werken (Human Design)

Ik had een interessante week waarin de invloed van de Human Design-transits heel leerzaam op mij inwerkte. Dit wilde ik graag delen, zodat het duidelijk wordt hoe dit werkt. Of kan werken. Want iedereen is weer anders. Maar ik wil graag, met mijn voorbeeld, de rode draad delen.

We staan continu onder invloed van kosmische en aardse energieën. Dat gaat wel door, ook al ervaar je het niet bewust. Het wordt zichtbaar in levensthema's. Hoe bewuster je ervan bent, hoe helderder het wordt. Je hoeft het niet per se allemaal te weten om het te voelen. Maar het bewustzijn om als getuige te weten wat er speelt in je gevoelswereld, is wel heel fijn. En ook dat hoort bij het leven. Als extraatje. Als bonus. Dat is waarom we op aarde zijn: om te genieten van dat getuigenbewustzijn. Terwijl ons lichaam alle gevoelslessen voor ons voelt. Die zijn af en toe wat minder genietbaar. Die doen domweg pijn etcetera. Hoe meer bewustzijn, hoe sneller je je weerstand herkent tegen de pijn, en hoe meer het lijden wegvalt. Want met minder weerstand, is er ook minder lijden. Alleen de pijn blijft over. Ik ken zelf nog niet helemaal het nut van dat verschil: pijn en lijden. Maar het schijnt spiritueel te zijn om dat te benoemen, dus doe ik dat maar. Of je nu lijdt of pijn hebt: je lichaam voelt hetzelfde. Het is je hoofd die er nog een schepje bovenop kan doen met extra lussen van pijn. Dat heet dan lijden, denk ik. Maar goed, mij moet je niet geloven. Geloof vooral jezelf maar.

Die transits dus. Ik ga het heel simpel uitleggen, want veel mensen worden acuut overvallen door slaperigheid en totale overweldiging zodra ik ook maar één woordje over Human Design deel. Maar, ik heb gemerkt, als ik het totaal in de gevoelswereld houd, en daarmee concreet neerzet en de overbodige kennis eruit filter (het exces - hey, daar heb je mijn open ajna met poort 4.6), dan komt het wel aan. Voor de geïnteresseerden, althans.

Dus, hier komt ie. Afgelopen week stond de zon/aarde transit in poort 19 en 33. Ho, daar gingen de eerste afhakers al. Dit hoef je niet te begrijpen.

Dit activeert in ons een extra nadruk op behoeften en je terugtrekken. Mijn levensthema's, waar ik de afgelopen week tegenaan liep waren grenzen stellen (nee zeggen), met het bijbehorende pleasegedrag dat dit saboteerde, en daarvoor had ik veel retraite nodig om te weten HOE ik nee moest zeggen. Dat ik juist deze transit zo hevig voelde, was omdat ik twee poorten aan de andere kant heb zitten die erop aansluiten. Daardoor werden de bijbehorende centra in mij actief. En daardoor kon ik er energieën uit loslaten die er nog in vastzaten. Kort samengevat: ik werd getriggerd in oude wonden. Een situatie in het verleden waarin ik niet 'nee' kon zeggen, wilde weer naar boven komen uit mijn emotionele centrum. Dat hield mijn energie vast, zodat ik ook nu dichtklapte in mijn keel. Dat heb ik geheeld in deze blog (letterlijk in real time) dat kun je allemaal lezen, waardoor de energie vrijkwam. Nu had ik wél de woorden om nee te zeggen. En zo kon ik uiteindelijk gebruikmaken van de energie van de transits. Ik kon meerdere confrontaties aangaan met emotionele wijsheid en sensitiviteit en de juiste woorden vinden om mijn ervaring te delen.

Deze transits sloten namelijk aan op mijn eigen design. Dat zijn mijn poorten 13 en 49: die laatste gaat ook over het 'nee zeggen'. En omdat de centra waar ze in zitten/naartoe wijzen open zijn, heb ik daar lessen in te leren, zodra ze geactiveerd worden. Zo ben ik ontworpen. Om juist op deze plekken getriggerd te worden en wijsheid te ontwikkelen. Of niet alleen ontwikkelen, maar ook oproepen en dan nu eindelijk met de wereld te kunnen delen. Want omdat we hier open zijn voor de kosmos en de wereld om ons heen, kunnen we juist daarin helemaal terugzinken in onze essentie. In het geval van het keelcentrum: de stilte achter alle dingen. En in het geval van het emotiecentrum: ontvankelijkheid voor de ups en downs van het leven zonder eraan te hechten, zodat we onze ziel kunnen voelen in de lessen die voortkomen uit emoties.

Ik hoop dat het zo een beetje duidelijk is. Als je wilt weten hoe transits van invloed zijn op jouw leven, kan ik daar een afgestemde Reading op doen voor een gereduceerd tarief.

vrijdag 2 februari 2018

Het helen van please-gedrag

Daar ben ik weer! Na mijn vorige blog, waarin ik speelde met spirituele standpunten en het mijne zocht (met de nadruk op het zoeken), hier een blog waarin ik dieper op de onderliggende emotionele stukken inga. Ik kondigde al min of meer aan dat ik dit zou doen, door te zeggen dat dit een groeipunt voor mij is. Ik vind het kwetsbaar en moeilijk om zo open te zijn, als ik daarna de mensen die deze blog lezen weer ontmoet en daarin ineens weer persoonlijke grenzen moet stellen. En daarmee komen we op het emotionele stuk dat ik wil delen.

Door gisteren de intentie te stellen om bewust aanwezig te blijven tijdens het 'nee' zeggen had ik vandaag een aantal nare ervaringen. Jeej voor bewustzijn: ineens ging ik al het nare (dat er eigenlijk al was) helemaal doorvoelen! Wat een feest. Daardoor lijkt het op dit moment alsof het nooit anders zal worden. Alsof ik nooit mijn pleasegedrag zal kunnen loslaten. Alsof mijn innerlijke pleaser het áltijd, voor eeuwig, van mij zal overnemen op het moment dat ik een confrontatie voel. Waardoor ik later weer met de gebakken peren zit. Vandaag was ik even flink boos op mezelf. Ik schold mezelf zelfs uit. En dat doe ik normaal niet, omdat ik van mezelf hou. Maar nu... allemachtig, wat was ik even klaar met dit stukje in mij! En wat voelde ik in die knallende boosheid goed mijn grens en eigenwaarde! Ik besloot dat het genoeg was.

Ik stelde nóg een intentie. Namelijk: ik werk alleen met mensen die mijn waarde zien. En daardoor kwam ik op het stukje in mij uit dat mijn eigenwaarde nog niet zo ziet...

Pleasegedrag en onzekerheid. De kenmerken van het open emotie-centrum en het open ego-centrum in Human Design. Als je deze centra open hebt zul je dit herkennen, en vooral ook zal het herkenbaar zijn dat dit keer op keer terug komt in je leven. Heel leuk die theorie: de praktijk is wat minder fijn. Want wat moet je daar praktisch nou mee? Als je voor de honderdste keer voor de bijl bent gegaan en over je heen hebt laten lopen? Als je wéér moet herstellen van die speciale kater die je krijgt door te gaan slijmen ten koste van jezelf?

Gefeliciteerd: dit betekent dat je bewustzijn toeneemt! En dat is, ook al lijkt het hopeloos, iets heel goeds.

Ik ga nu de praktische tips geven om dit te helen, die ik zelf ook toepas, terwijl ik dit schrijf. Op dit moment zit ik nog midden in de emotie en ik ga in deze blog in real time mijn zelfheling beschrijven.

Ik weet dat deze stukjes pleasen en onzekerheid oude stukken zijn. Ze zijn getriggerd in mijn systeem en willen nu doorvoeld worden. Als ik ze zou visualiseren, zou ik ze voor me kunnen zien als een jongere versie van mijzelf: een gekwetst kindje. Op bepaalde momenten in mijn kindertijd heb ik namelijk lading opgeslagen in die open centra, die ik op dat moment niet machtig was om los te laten.  Over het algemeen zijn de open centra niet de nagels aan je doodskist maar juist de plekken waar je ontvankelijk bent voor de grootste wijsheid, lessen en bewustzijn. Daarin kun je alle energie uit je omgeving door je heen laten gaan. Dat is in principe heel fijn. Tot er iets ouds getriggerd wordt dat je erin hebt opgeslagen, en dat dan alles kleurt en soortgelijke situaties in je leven aantrekt. Ik weet dat ik door allerlei lagen emoties heen moet gaan, wil ik bij de machteloosheid in de kern komen, die doorvoelen en loslaten. Ik kan niet in één keer naar die lage vibratie van machteloosheid springen. Eerst fixeer ik mezelf op de frustratie en - ho, alweer een laag verder - het verdriet die ik op dit moment voel. Dat ligt onder de woede. Dus, daar gaan we! Ga je mee op deze helende reis?

Dit is wat ik voel: het verdriet dat dit me alweer overkomen is. Ik voel me verslagen. De tranen staan in mijn ogen en ik krijg een hol, drukkend gevoel in mijn borst en zonnevlecht. Ik vraag om een beeld van het kindje dat dit emotionele deel van mij al die tijd heeft gedragen. Zo kan ik tijdens het voelen regelmatig inchecken met het beeld om inzicht te krijgen in de situatie, als ik even vastzit.

Ik zie mezelf als een jaar of zes. Ze kijkt me met grote, gekwetste ogen aan. Ik zie dat ze alleen is. Ze is alleen gelaten en zit daardoor vast in een niet volledig doorvoelde emotionele golf. Ze voelt zich niet in staat om dit alleen te doen.

Ik voel nu een diepe zucht opkomen en het verdriet verdiept zich en zinkt naar mijn buik. Weer een laag dieper. In mijn onderbuik is de energie vast komen te zitten. Ze is verstijfd.

Ik open mijn hart en adem dit vol compassie in en uit. Een gevoel van diepe hopeloosheid overvalt me. Wat is het leven nu nog waard? Alles wordt grijs. Ik zink naar mijn wortelchakra. Mijn benen worden onrustig. Ik heb de neiging om te gaan schoppen. Ik voel een zuur, misselijk gevoel ontstaan bij mijn hart. Dit gevoel is opgepot: ik kan mijn misnoegen niet uiten. Mijn keel wordt dichtgeknepen. Er is geen ruimte om te worden gehoord.

Terug naar het kindje. Ze probeert nu iets aan te wijzen op een schoolbord. 'Ik had gelijk,' zegt ze. 'Kijk maar, mijn berekening klopt.' Maar het schoolbord is leeg, er valt niets op te lezen. Ze heeft namelijk haar stem niet gebruikt om haar waarheid te zeggen.
'Waarom niet?' vraag ik haar. Ze begint te trillen en alle emoties, die ik al gehad had, komen langs: boosheid, verdriet, nu ook angst en twijfel, en dan verstijving.
'Als we nu eens samen die verstijving ingaan?' vraag ik.
Ze zegt eerst 'maar ik kan dit niet alleen,' en dan realiseert ze zich wat ik heb gezegd. 'Oh.' Ze knikt.
'Dan worden we twee stenen, die naast elkaar liggen,' zeg ik. Ik word me bewust van het gevoel een zware steen te zijn die naar willekeur kan worden weggerold, zonder zelf iets te kunnen doen. Toch voel ik ook de zwaarte van mijn gronding, die ervoor zorgt dat ik blijf liggen. Ik ben er bijna. Een gevoel van verwachting maakt zich van me meester. Er staat iets te gebeuren, maar wat? Ik probeer het via mijn keel uit te drukken, maar daar is geen energie. Die mag naar beneden, naar mijn wortels. Wat wil daar gevoeld worden, verwezenlijkt worden? Het kleine steentje ligt vlak bij me. Ik pak het op (ja, mijn eigen grote steen heeft ineens handen gekregen, oké), en weeg het in mijn handen. Uit de steen begint nu een bloem te groeien. Ik heb het gevoel dat mijn kracht zich ontvouwt. Ik kijk om me heen en stel de vraag: wat is het dat mij belemmert om in deze vorm te groeien? (Lees: om mijn waarheid op dit moment in het verleden uit te drukken.)

Ik zie het klaslokaal van groep 3 om me heen. Mijn blik valt op een nieuw meisje in een geel kledingstuk. Ze valt enorm op en dat werd - voor mij volkomen onverwacht - begroet met hevig en genadeloos gepest. Voor het eerst in mijn leven ervaar ik pesterij van iemand die nieuw en anders is. Ik kijk ernaar en ben verstijfd. Logisch dat ik niet meer kan opletten in de klas. De juf doet er ook niets aan, als ik vragend naar haar kijk. Dit snap ik niet. Ik voel me alleen staan in het perspectief dat dit niet klopt. De groepsdynamiek is ineens blijvend veranderd, met een snerpende dissonant. Ik voel zo'n enorme boosheid en kracht om hier iets aan te doen, maar ik kan het niet. Ik kan de woorden niet vinden.

Nu komen er tranen vrij uit mijn keel. Mijn energie begint te stromen, mijn voeten beginnen te tintelen. Hier ben ik, en onbedoeld ben ik nu een medeplichtige aan deze pesterij, omdat ik niet bij machte was om dit een halt toe te roepen. In plaats daarvan gaf ik het op. Ik begon me te gedragen op de meest veilige manier die voorhanden was. Ik zou nooit worden gepest. Alles om die pijn te voorkomen. Ik was boos op het meisje, dat ze dit niet had kunnen stoppen. Eigenlijk was ik boos op de wereld, omdat die dit toeliet. Het druiste tegen alles in wat ik in mijn hart voelde.

Kan ik accepteren dat ik machteloos was om dit te voorkomen? Terwijl ik in dit gevoel van machteloosheid zink (makkelijker gezegd dan gedaan, ik moest eerst wat omtrekkende bewegingen maken door de weerstand die ik tegen dit gevoel heb), gebeurt er iets verrassends. Jeej, de kern is bereikt!

Ik realiseer me dat ik op dat moment, in de klas, namelijk intuïtief een inzicht kreeg in hoe dit zich ging ontvouwen. Ik zag de onvermijdelijkheid van deze situatie met het gepest van het nieuwe meisje, en hoe die zich in de daaropvolgende klassen zou gaan ontwikkelen tot het moment dat ze voor mij openstond, we een match hadden, ik eindelijk kon inspringen en de vriendin van dit meisje kon worden (zoals ik had verlangd toen ik hoorde dat er een nieuw meisje zou komen). En op dat moment, tijdens die intuïtieve flits, besloot mijn systeem om me onopvallend te gaan gedragen, om te camoufleren. Veiligheid was voor mij belangrijker dan iets doen waar ik geen invloed op had en te riskeren dat de pesterij zich ook naar mij zou uitbreiden. Intuïtief voelde ik dat aan. Mijn design nam het van me over: mijn kanaal van survival begon voor mij te werken om te voorkomen dat ik gepest zou worden. Vanaf dat moment stak ik mijn vinger niet meer op in de klas. Dat had ik in groep 1 en 2 naar hartelust gedaan. Maar vanaf groep 3 was ik stil en sprak ik alleen als mij iets werd gevraagd. Ik wachtte mijn tijd af.

En die tijd is nu gekomen. Ik plaats de steen met de bloem erin in mijn hart (daarmee neem ik mijn 6-jarige ik liefdevol in me op en heel ik haar, maak ik haar één met mijzelf, nu zij alle emoties heeft kunnen doorvoelen). Ik adem alle energie van mezelf uit dat klaslokaal terug in mijn hart. Ik voel hoe alle fragmenten zich aaneensluiten als de facetten in een edelsteen. Ik ZIE weer hoe confronterende situaties werken. Ik zie dat ik soms inderdaad machteloos ben, omdat het mij niet aangaat, omdat het iets is dat zich gewoon moet ontvouwen omdat de anderen het aangetrokken hebben. Ik geef ze die vrijheid. En ik blijf bij mezelf en ben mezelf en vergeef mezelf. Dat is eigenlijk al gebeurd. Ik ben niet harteloos als ik ondertussen gewoon het antwoord op de vraag van juf weet, en dat zeg. Ik zie mezelf nu vol vertrouwen mijn vinger opsteken om het antwoord te geven en de les rolt verder, de tijd rolt verder, tot aan nu. Ik ben klaar.

Nu begrijp ik waarom ik, zoals ik in de vorige blog schreef, het bewustzijn verlies op het moment dat er een confronterende situatie plaatsvindt. Ineens overkomt het mij dat ik verval in oud please-gedrag, om mijn kop maar niet boven het maaiveld uit te steken. Nu kan ik weer zien hoe zulke situaties werken en vanuit mijn intuïtie en onderbuikgevoel reageren. Ik blijf erbij aanwezig. En dat vergroot de kans dat ik precies mijn stempel kan drukken op de situatie, als er een grens is die ik daarin aan te geven heb, een standpunt dat ik daarin in kan nemen.


Nu ook valt dit engelenkaartje, dat ik vanmorgen trok, op zijn plek: een engel die erg veel lijkt op de engel die ik zelf laatst tekende met de wereldbol in haar buik, die nu de wereld met open handen aanbiedt. Met het woord 'verantwoordelijkheid' ernaast. Dit maakt precies mijn transformatie zichtbaar! Met andere woorden: als ik mezelf heel, en mijn handen op mijn eigen buik leg en alle pijnlijke plekken voel in mijn microkosmos (de betekenis van mijn eigen tekening, zie hieronder voor de afbeelding), dan kan ik precies onderscheiden wat mijn verantwoordelijkheid is en wat niet. Als het wel zo is, dan kan ik dat helende werk ook voor een ander doen (de aarde dragen en aanbieden aan de ander) en als het niet zo is, dan niet. Diepe zucht. Ik kan dit loslaten!


Ik ben benieuwd hoe het nu verder gaat met het aangeven van mijn grenzen. Ik heb het gevoel dat mij cadeautjes te wachten staan!

Dit was dus een demonstratie van mijn zelfheling. Ik hoop dat het leerzaam was, of, als je de principes van heling al kent en gebruikt: dat het entertainend en ontroerend was om dit een ander te zien doen. En dan heb ik nu een vraag: hoe zijn dit soort blogs voor jou? Heb je er iets aan? Is het duidelijk genoeg? Wil je dat ik dit vaker doe? Welke stukken vind je wel en niet interessant? Vind je het fijn als ik zo in mijn emotionele stukken duik? Feedback is welkom nu ik aan het herijken ben wat de rol van deze blog voor mij is en wat ik hier wil delen! Als je geen zin hebt om daar de woorden voor te vinden of jezelf niet zichtbaar wil maken, mag je hieronder ook anoniem het hokje 'ja' aanvinken, dan weet ik in ieder geval dat dit soort blogs op prijs worden gesteld. Want als de wereld er geen behoefte aan heeft, kan ik net zo goed in mijn dagboek schrijven - tot het althans voor mij duidelijk wordt wat de rol van deze blogs voor mij is ;)

woensdag 31 januari 2018

Spelen met standpunten

Ik ben bijna klaar met mijn opleiding en logischerwijs aan het voelen hoe ik straks wil gaan staan. Wat is mijn spirituele standpunt? Wat wil ik doen als ik mijn opleiding heb voltooid? Wat is mijn kernboodschap? Hoe wil ik mijn wijsheid uitdragen, vanuit welk perspectief en vanuit welke energie?

Oké jongens, voor jullie met basic spirituele wijsheid aan komen zetten: ik ben me ervan bewust dat dit een voortdurend proces blijft, dat er geen eindpunt is en dat ik mijn koers elk moment kan aanpassen naar wat dan goed voelt. Wat ik nu bedoel, is dat ik me aan het afstemmen ben. Dat ik bewust kies voor zelfbekrachtiging en manifestatie van mijn diepste waarheid, tijdens deze tweekleurige supermaan, en dat ik wellicht zelfs tot heuse conclusies kan komen - die ik eventueel weer kan verwerpen - over de aard van mijn lichtwerk.

Ik heb namelijk verschillende keuzes en die mag ik bewust maken. Niet nu, niet in de vorm van een plan. Maar het is fijn om de vragen uit mijn hoofd op papier te zetten en dit achter-de-schermen-proces te delen - puur voor de herkenbaarheid en nuance in het proces, voor de wijsheid die er al in te vinden is, niet om antwoorden te vinden. En wie weet tover ik er onbewust toch een paar antwoorden uit waar ik mee kan werken.

Mijn allereerste vraag is: wil ik, zoals een aantal mensen in het spirituele werkveld die ik volg, rauw authentiek zijn en vooral emotionele stukken van mezelf delen op internet? Dit is een manier om mensen direct diep te raken. Om spiritualiteit menselijk te maken. Om barrières te doorbreken en idiote spirituele mythes omver te bunkeren. Dat deed ik de afgelopen jaren vaak. Toen was ik toch al tot aan mijn oren in mijn schaduwstukken aan het waden. Dat is nu anders. Niet dat ik geen schaduwstukken meer heb, maar na mijn intensieve schoonmaak is mijn binnenste er toch wat minder mee dichtbevolkt (even een stukje om mijn innerlijke betweter een stem te geven: ik heb besloten om Verlichting te zien als een schaal zonder begin en eind - voor nu is dat het meest werkbaar voor mij).

Nu heb ik dus de keuze. Wil ik de rauwe kracht van mijn kwetsbaarheid gebruiken om mensen te raken? Wil ik een spirituele strijder zijn? Er komt geen antwoord. Die rauwheid voel ik niet, op dit moment. Het was een fase. Misschien wordt het ook weer een fase. Ik denk het niet. In ieder geval, tegenwoordig, als ik diepe emoties heb, is mijn natuurlijke impuls om voor mezelf te zorgen door juist even niet achter internet te gaan - dan trek ik me in mezelf terug om te voelen en vraag ik de aanwezigheid van mensen die mij kunnen helpen. Geen oordeel hier.

Een andere vraag: wil ik theoretische spirituele kennis en formules uitdragen in boekvorm, instruerende blogs en artikelen? Dat is een stukje dat ik in me heb en dat ik kan aanspreken, als dat op mijn pad komt. Of wil ik me hier juist bewust tegen afzetten omdat er geen objectieve waarheid bestaat - althans niet één die ik kan uitdragen met mijn drie bovenste open centra? Een antwoord: de enige manier waarop ik spirituele kennis kan uitdragen, is door channeling. Wil ik meer doen met channeling? Wil ik dat pad inslaan, waarin ik ervoor uitkom dat ik communiceer met bijvoorbeeld Jezus en paarse, blauwe en gele aliens? (Om maar wat te noemen). Wil ik occulte wijsheid delen die werkelijk de wereld achter de matrix blootlegt? Wil ik dit zichtbaar maken? Ben ik een spirituele acitivist?

Of... is mijn eigen spirituele waarheid en boodschap écht dat een standpunt innemen bij voorbaat al zinloos is omdat er zoveel perspectieven op deze aarde bestaan? Kan ik me niet beter alleen afstemmen op het individu, om daadwerkelijk tot de kern te kunnen doordringen in plaats van te generaliseren? Ik weet dat ik in het verleden als valkuil had om te proberen te appelleren aan de massa, door me in het perspectief van anderen te verplaatsen en dat mee te nemen in mijn eigen (een vorm van meelijden op ajna-niveau). Dat zwakt mijn boodschap af. Die les heb ik geleerd. Ik hoef niet alle manieren waarop andere mensen de hel ervaren mee te nemen in mijn eigen transformaties. Als ik mijn unieke perspectief deel in mijn eigen woorden, bereik ik daarmee juist precies de mensen waar ik een impact op kan maken. Dat is een kwestie van vertrouwen op mijn eigen zijn.

Wil ik überhaupt wel een online aanwezigheid hebben en mijn persoonlijkheid gebruiken om mijn lichtwerk kracht bij te zetten? Of wil ik me liever terugtrekken en alleen mijn diensten aanbieden in afstemming op anderen? Ik heb geen enkele behoefte meer om mijn persoonlijkheid te profileren voor bevestiging en goedkeuring. Ik hoef niet beroemd te zijn, of bekend. Wel lijkt het me fijn om met mijn liefde heel veel mensen te kunnen bereiken, want ik wil helpen om mensen deze liefde te laten ervaren in zichzelf. Ik sta er dus voor open om bekend te zijn, puur omdat dat mij helpt bij dit verlangen.

En dan, de vorm... wil ik alleen 1-op-1 werken, of ook in groepsverband? Wil ik workshops aanbieden, cursussen zelfs, en lange, persoonlijke trajecten? Wil ik mezelf neerzetten als spirituele leraar? Of alleen als lichtwerker, Reader en Healer? Is er een meer specifieke benaming in dat werkveld te vinden die mij past, of een nieuwe term, die alleen op mij van toepassing is? En als ik mijn manuscript uitbreng bij een uitgever, zet ik mezelf in dat wereldje dan ook neer als spirituele leraar? En wat is dan mijn boodschap? Wat vind ik dat spiritualiteit inhoudt? Welke talk wil ik walken? Want dat ik werkelijk mijn boodschap wil belichamen, is vanzelfsprekend.

Dit waren de vragen die ik heb onderscheiden als de belangrijkste. Maar het blijft zand in de wind... een stroom van bewustzijn van mijn geest die zich afstemt (en blijft afstemmen) op het pad van mijn hart. Op dit moment leef ik de vragen. En ik vind de vragen behoorlijk interessant. Is dat zinvol om te delen? Ik weet het niet. Maar het voelt goed, dus doe ik het.

Dan ga ik nu mijn hart aan het woord laten, een stukje innerlijke channeling:

Ik weet wat wij het allerliefste willen, omdat daar ons geluk ligt. We hoeven ons niet af te vragen welke vorm het gaat krijgen. Er hangt genoeg in de lucht om een heel leven mee te vullen. Wat je zojuist opgesomd hebt zijn alle lessen vanuit je hogere zelf, de nuances die je al kunt aanbrengen in je lichtwerk. Dit is heel waardevol, omdat je je bewust bent van wat het doet als je een bepaalde positie inneemt. Zie het innemen van een positie dus als een spel. Neem op elk moment de positie in die het meest zorgt voor expansie van liefde. Daartoe kun je om hulp vragen en je kunt daarin varen op je intuïtie. Je kunt voelen wat voor andere mensen tot meer liefde en expansie leidt door je eigen onderbuikgevoel te volgen. Dat lijkt soms contraproductief, maar het is in feite het beste en meest liefdevolle wat je kunt doen. Soms leren mensen over verbinding doordat jij ze afwijst, en ze in contact komen met dieper liggende gevoelens van eenzaamheid. Het is niet leuk om de trigger te zijn. Het is wel noodzakelijk. Wie ben jij om te besluiten dat je geen mensen pijn wilt doen? Dat is als zeggen dat je niet wilt dat water mensen nat maakt. En dat terwijl het soms gewoon regent. Kan jij ervoor zorgen dat de wolken stoppen met regenen? 

Voor de volledigheid laat ik dan ook nog mijn sacrale centrum aan het woord, mijn onderbuik, waar mijn lichaamsautoriteit ligt:

Ik wil spelen en niet al teveel nadenken over wat we moeten doen. Ik wil gewoon doen. Ik weet wat wel en niet goed voelt en ik wil direct eropaf als het wel goed voelt en stoppen met reageren als het niet goed voelt. Dat doe je al. Je weet hoe dat werkt. Je past het elke dag al toe. Het is een dans van levenskracht. Dit is alles dat ik te zeggen heb. 

Nou, die was een stuk bondiger dan mijn hoofd ;)

Tijdens het schrijven van deze blog ervoer ik vrede, ook in de vragen, vanaf het begin. Op dit moment zijn mijn hart, hoofd en buik namelijk allemaal afgelijnd op elkaar. Ik waardeer de één niet hoger dan de ander. Ze hebben alledrie hun rol te spelen. Mijn hart weet de weg en heeft een wijsheid die het leven begrijpt vanuit het midden van de arena. Mijn onderbuik vertrouwt op mijn capaciteit om te voelen en mezelf te dragen in mijn beslissingen. Mijn hoofd weet dat het vinden van de mentale antwoorden een spel van bewustzijn is, waar ik van kan genieten, maar is ook zo flexibel dat het die denkprocessen op elk moment los kan laten zodra ze me niet meer dienen.

Wellicht is dat een spirituele boodschap die ik nu mag geven: dat innerlijke harmonie het meest belangrijk is, en dat daarin alles op z'n plek valt. Ook het niet-weten.

Natuurlijk, als ik nu een ander perspectief had, zou ik misschien wel het tegenovergestelde zeggen, of in ieder geval iets anders benadrukken. Maar dat heb ik niet. Ik heb de beperking van mijn eigen perspectief. Wat nou als ik dat gewoon volledig belichaam, en de rest van mijn systeem de vorm laat kiezen voor het doen? Zou ik er dan misschien zelfs wel achterkomen dat rauwe authenticiteit delen net zozeer hoort bij de natuurlijke weg van een spirituele leraar als theoretische spirituele uiteenzettingen of persoonlijk afgestemd werk? Zou de term 'spirituele leraar' dan daadwerkelijk voor mij een inhoudelijke betekenis gaan krijgen - iets waar ik me mee identificeer? Of zou ik het dan anders gaan noemen? Menszijn, bijvoorbeeld? Rooslicht? Dat was de naam die ik doorkreeg voor mijn (overkoepelende) bedrijf. Een beetje een raar woord, vind ik nu. Misschien is dat een vorm die alles van mij tot uitdrukking zou kunnen brengen. Het 'misschien' in die zin is een literaire kunstgreep om aan te geven dat ik me er niet aan hecht, voor de duidelijkheid. Ik gebruik graag het woord 'misschien' wanneer ik eigenlijk een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid voel, puur om mijn machteloosheid en nederigheid aan te geven tegenover de stroom van het leven, mijn hogere zelf, God, mijn engelenvleugels, die vliegen op de wind die ik alleen kan ervaren, niet voorzien. Wellicht dat mijn gebruik van het woord 'misschien' zo transformeert dat ik er precies mee begrepen word. Misschien niet. Dat ligt waarschijnlijk toch niet aan mijn woordkeuze. Tenzij er heel letterlijke mensen bestaan. En die bestaan. Wat voor mij zo goed als een taalverschil veroorzaakt, aangezien ik vooral communiceer met energie, niet met woorden. Is dat misverstand ook weer uit de weg. Welkom in mijn hoofd.

Hoe belangrijk is het nog voor mij om begrepen te worden? Wat is er op dit moment dat mij belemmert te vertrouwen op mijn pad?

Op dit moment niets. Dat was een verrassend antwoord.

O, nee, eigenlijk toch niet. Ik blog tegenwoordig immers alleen als ik me goed voel. Terwijl ik in het verleden vooral blogde als ik me niet goed voelde. Wil ik daarin op deze blog een balans laten ontstaan om werkelijk een spiritueel inkijkje te geven in de aard van emotionele golven? Nee, het gaat niet over emotionele golven bij mij. Het gaat over flow. Aha. Nu komt er wél een belemmering naar boven, op mentaal vlak. Het idee dat ik mensen domineer met mijn ritme. En dat vind ik lastig omdat ik daarmee een trigger kan zijn voor het gevoel van 'moeten' in hun leven, en hun gebrek aan centrering blootleg, en daarmee dus onbewust frictie kan veroorzaken en dan in de war raak over het emotionele klimaat waar ik me ineens in bevind. En ik raak niet graag in de war. Vooral niet als mensen onbewust gaan manipuleren. Dat heeft te maken met controle die ik dan verlies en dat ik dat erg vind komt doordat ik nog wel wat extra vertrouwen mag toelaten in de getijden van het leven en mezelf. Pas als ik dat vertrouwen leef, zal ik dat ook uitstralen en dan zal ik pas écht in de flow leven. Mijn relatie tot de flow nu is dat ik meestroom tot ik een grote blokkade zie aankomen en dan duik ik onder water en glip ik eronderdoor en gebeurt die onbewuste frictie en dat emotionele klimaat van verwarring en manipulatie. (Dat was een korte zelf-Reading op het thema 'rivier' dat ik gisteren 'toevallig' op mijn Nabeeldenpagina plaatste - synchroniciteit, een teken dat mijn 5-15-kanaal optimaal stroomt, check!) Ik mag de moed gaan opbouwen om bewust, met mijn hoofd erbij, in die blokkade te beuken, zodat de weg vrijgemaakt wordt voor mijn sacrale energie. Als ik mijn telefoon een dag uit heb staan en mensen mij hebben gebeld, blijkt later toch wel dat het eigenlijk goed uitkwam dat ik niet opnam. Niet dat zij dat altijd per se bewust weten. Soms vinden ze het namelijk irritant en triggert het iets bij ze. Dat vertrouwen in de wijsheid van mijn flow mag ik eerst blind voelen. En daarna zal ik het gaan zien. Waar ik daarin graag hulp bij wil is niet om mijn grenzen aan te geven, want dat kan ik al, maar hoe ik bewust nee kan zeggen, op het moment dat ik het voel. Want zoals het nu staat stop ik weliswaar niet met stromen, omdat ik wel nee kan zeggen, maar stroom ik alleen onbewust verder, door de blokkade alleen vanuit mijn gevoel aan te gaan (nee te zeggen zonder al te veel bewustzijn of uitleg erbij), wat een gemiste kans betekent om ze bewust te ervaren - en ook om anderen bewust uit te leggen waarom ik een 'nee' voel, mocht dat nodig zijn. Mijn 'nee' is daarom vaak wat plompverloren. En vaak weet ik daarna niet precies wat er nou gebeurd is. Alleen dat ik blijkbaar onder die blokkade door ben geglipt, wat me dan vagelijk onbevredigd achterlaat. Kort samengevat is mijn intentie: ik wil volledig innerlijk bewustzijn in de situaties dat ik een 'nee' communiceer. Getransformeerd tot affirmatie: ik ervaar volledig innerlijk bewustzijn als ik 'nee' verkoop en duid deze situatie vanuit mijn geïntegreerde gevoels- en mentale lagen. Dat helpt mij het proces van de ander los te laten en te vertrouwen op mijn eigen flow.

Lekker veilig, zo'n blokkade op de mentale laag transformeren! Spelen met overtuigingen. Heel wat anders dan een blokkade op de emotionele laag... En juist mijn emotionele kwetsbaarheid laten zien is een groeipunt voor mij. Wat dat betreft is de voorgaande alinea alweer als zand in de wind.

Trouwens, sorry voor alle spanning die ik heb opgeroepen met al mijn onbeantwoorde vragen, puur schrijftechnisch gezien! Misschien worden ze wel nooit beantwoord. Ik hoop dat ik in mijn verhaal wel voldoende losse eindjes afwerk. In dat medium gelden tenslotte andere regels. Gelukkig kan ik in het blogmedium een metaperspectief aannemen dat in dit geval dezelfde werking heeft als wanneer ik die vragen wel zou hebben beantwoord.

vrijdag 26 januari 2018

Channeling over de Aarde

Ik wil graag iets bevredigends doen. Via mijn hart vraag ik nu om een channeling door te krijgen uit een bron die mij daarbij zal helpen en die een liefdevolle impact op de wereld kan maken.

Ik ben Jezus, Metatron en aartsengel Gabriel. Wij werken nu samen om jou een boodschap van liefde en bezinning door te laten geven. Ik raad je aan om nu lekker achterover te zitten en deze woorden in je te laten landen waar ze horen. Je kunt ervan uit gaan dat de helende codes die we doorgeven in jouw energiesysteem worden opgenomen en getransformeerd tot energie waar jij wat mee kan in het dagelijks leven. 

Je hart is het centrum van jouw wezen. Je kunt je op je ademhaling richten om jezelf te centreren als je je even niet goed voelt. Daarmee open je energiekanalen die verbonden zijn met je borstgebied. Het enige wat je hoeft te doen is even stilstaan bij je ademhaling, zuchten, diep in en uit ademen. We begeleiden je om deze informatie daarin op te nemen, zodat hij in je bloedstroom mee stroomt. Dan gaan we nu beginnen met de boodschap. Lang geleden was er een lichtvonk, die begon op aarde. Zij wilde geheeld en geleefd worden, en dus breidde ze zich uit en werd er leven mogelijk op haar oppervlak. Dit wezen, deze vonk, heeft zich ontwikkeld tot wat jullie nu 'Gaia' noemen, de Aardemoeder. Zij is er om jullie mensen te dragen en te helen. Het enige wat je hoeft te doen is je door haar gedragen voelen, en zij zal je leiden naar de wegen die nodig zijn om haar in ruil te supporten. Dit is een ruil van liefde, zo belangrijk en gemakkelijk als ademhaling. Want jullie zijn allen wezens van licht die in een fysieke vorm van vlees en bloed zijn gekomen om in deze tijd de aarde te helpen helen. Van oorsprong is er dus al een intentie geweest in de aarde om te helen. Zij is ontwaakt met dit verlangen. Daardoor zullen alle zielen die hiernaartoe zijn gekomen en hierop mee vibreren, dit verlangen delen. In een natuurlijke flow worden deze energieën versterkt en uitgewisseld. Als je je afvraagt wat je voor de aarde kunt doen, laat je dan leiden naar waar je hart sneller van gaat kloppen. De aarde geeft vele boodschappen door, door jou te laten meetrillen met een heldere klank van een vogel, door je een geur te geven die je afstemt op je zintuigen, door de grond onder je voeten vol en rijk van energie te maken. Elke molecuul op aarde zindert van de levensenergie. Je hoeft niets te doen om haar te voelen. Je kunt gewoon je eigen levenskracht daaraan een gelijke laten zijn. Hoe vitaler je zenuwen worden, hoe meer je dit bronlicht van de aarde zult opzuigen als een spons. Daarom is het belangrijk om af en toe even rust te nemen van elektronische apparaten. De straling hiervan kan een veld oprichten dat jou laat afdwalen van jouw bron. Je kunt nooit echt verdwaald raken, maar toch is het verstandig om af en toe dit elektronische veld even uit te zetten en naar buiten te lopen voor wat frisse lucht. Zo kun je met een nieuwe stoot energie weer verder aan je levenstaken en je levenswerk. Ja, je hebt het al geraden, deze post gaat over de aarde, hoe we voor haar kunnen zorgen en hoe jullie als mensen voor jullie eigen vleselijke vorm kunnen zorgen door in verbinding met haar te gaan staan. Als je meer wilt weten over de wijsheid van de natuur, hoef je haar alleen maar in te lopen. Je kunt je hand op een boom leggen, de vogels horen roepen. Zodra je je zintuigen opent, ben je in meditatie. Laat je geest vrij associeren. Je denken kan de hele dag in beslag genomen worden door de noodzaak om tot conclusies te komen. Laat dit maar even vrij als je in de natuur bent. Zij is er om te helen en te helpen, door jouw te ondersteunen in de processen waar zij zelf ook doorheen gaat. Jullie zijn onlosmakelijk verbonden. JE kunt je niet losmaken van de aarde, alleen in je hart kun je soms gedempt worden om haar liefde te ontvangen. En dat vinden wij heel jammer om te zien, want zij heeft zoveel mooie bronnen tot haar beschikking die jou de helende kracht terug kunnen geven waar jij naar snakt, de vitaliteit. En het is zo simpel als even naar buiten stappen. Het kan zijn dat na het lezen van deze blog in jou het verlangen is ontwaakt om je weer meer met de natuur te verbinden. Wij hebben dat gehoord en Zij heeft dat ook gehoord. Laat je meenemen in vrijheid, door je eigen wens. Laat je voeten het pad kiezen. Jouw lichaam weet de weg en weet wat het moet doen om weer te helen. In licht en liefde, de aartsengelen en opgestegen meester die meegewerkt hebben aan deze post.