woensdag 28 september 2011

Wetenswaardige woensdag

Het begrip 'xoelapepel' is nog steeds omsluierd met mysterie. Vandaag, op wetenswaardige woensdag, gaan we daar verandering in brengen! Tijd voor ongedegen bronnenonderzoek.

Bron nummer één
Xoelapepel is een non-verbale communicatie vor, een soort sensitivity-training.
Indertijd werd het een bewustzijnsavontuur genoemd.
Elke sessie is anders, onvoorspelbaar en daarom een echt avontuur!
Er is sprake van een wildgroei op de markt van de kunstzinnige vorming.
Plattelandsvrouwen, jeugdclubs en harmonieverenigingen doen aan iets creatiefs.
De deelnemers werden in een bos van kunstzinnige bedoelingen gejaagd.


Dit is serieuze business. Het is alles wat er staat op deze website. Ik heb niets verwijderd. Zo stond het er echt: een schoksgewijze verzameling losstaande zinnen, met enters onder elkaar geplaatst en zonder koppelwoorden, die de onschuldige xoelapepel-researcher eerder verwart dan informeert. Maar ik moet het doen met de bronnen die ik heb, dus laat ik het zo goed mogelijk proberen te interpreteren.
Afgezien van een spelfout is er in de eerste zin weinig om over te vallen. Met een beetje verbeelding valt er van de term 'sensitivity-training' wel wat te maken, hooguit had dit gewoon in het Nederlands gekund. Maar dan wordt het interessant. Indertijd? Hoezo, 'indertijd'? Dit suggereert een ware hype. In de zestiger jaren xoelapepelde men wat af, dat werk. De schrijver van de tekst probeert overduidelijk xoelapepel een avontuurlijk imago te geven door twee keer het woord 'avontuur' te vermelden, ondanks dat xoelapepel inmiddels door de geschiedenis is achterhaald. Nu is er, zo suggereert de tekst, zoveel aanbod op de kunstzinnige markt dat xoelapepel volkomen ondergesneeuwd is, en dat is onterecht, want xoelapepel staat aan de wieg van de hedendaagse creatieve vrijetijdsbesteding. Deze markt is werkelijk zeer lucratief want vindt aftrek in de meest uiteenlopende lagen van de bevolking, waaronder plattelandsvrouwen - ik geef toe, een categorie om rekening mee te houden - die ietwat domme maar goedbedoelende knutselfanaten. Dit is allemaal nog wel enigszins te volgen, maar dit was slechts voorwerk. De laatste zin is waar het de schrijver werkelijk om te doen is. De deelnemers werden in een bos van kunstzinnige bedoelingen gejaagd. Wat betekent dit? Welke deelnemers? Klaarblijkelijk heeft de schrijver van de tekst een sterke wereldvisie, en wil hij graag uitdrukking geven aan de desillusie van de moderne tijd, of misschien aan de desillusie van 'indertijd', maar het komt niet echt over. Zijn het de deelnemers aan xoelapepel? Of worden hier de plattelandsvrouwen en aanverwanten mee bedoeld in hun bos van cursuswildgroei? 
Oké, het is tijd om de link te heropenen en op zoek te gaan naar wat context. Het blijkt dat de website gaat over taalonderwijs in de zeventiger jaren (dus niet de zestiger jaren). Het is een opsomming van semi-provocatieve idealen en manifestieve blabla, en ik heb werkelijk geen zin om me erin te verdiepen, want verder staat xoelapepel niet vermeld. Voor een website over taalvorming is het allemaal erg slecht geschreven. Het is tijd voor de volgende bron, misschien hebben we daar meer aan.

Bron nummer twee
Zo! Bron nummer één valt door de mand: er is sprake van plagiaat! Hier staat namelijk:

Xoelapepel is een non-verbale communicatie vorm, maar bovenal een bewustzijnsavontuur.
Elke sessie is anders, onvoorspelbaar en daarom een echt avontuur!
Het is bedoeld voor volwassenen die verder dan hun neus willen kijken om te zien wat er meer tussen hemel en aarde is.
Het wordt op aanvraag gegeven zodra er minimaal 5 mensen voor zijn.
Hoe groter de groep, hoe leuker en interessanter het wordt!

En dan nog even de slogan van de website: Avontuur is geen gebeurtenis, maar een instelling t.a.v. wat zich aandient.

Al heeft bron nummer één wel even de moeite genomen de eerste twee zinnen zelf over te typen: dit verklaart de spelfout. Maar ik ben nu op zoek naar echte informatie, dus laten we verdergaan.

Oh, wat zie ik daar? Mijn blog staat al op de tweede pagina van google. Dit voorspelt niet veel goeds. Nee, veel meer kan ik niet vinden. Oh, wacht, een forum. Dat is altijd goed voor net even die persoonlijke touch. Aha. Nú kan ik me er iets bij voorstellen.

Bron nummer drie
Volgens mij is Xoelapepel ontstaan uit de koker van Arthur Hesselbach, een leraar lichamelijke opvoeding uit Den Haag. eind jaren 60, begin 1970. Het was opgezet als een creatief spel, waarbij de deelnemers automatisch in een cirkel gingen zitten waarin stokken op een hoop gelegd waren en het was afwachten wat er gebeuren ging. Regels ontstonden vanzelf. Alles was mogelijk. Zonder drugs kwam je toch in een soort bewustzijn verruimende fase.

Xoelapepel blijkt toch een stuk obscuurder dan gedacht. Het heeft iets te maken met een bult stokken en communicatie zonder te praten. Hoe de bewustzijnverruimende fase dan bereikt wordt (misschien door gezamenlijk rare kronkels te maken met je lichaam) is vooralsnog onduidelijk, maar eerlijk gezegd ben ik mijn interesse verloren. Ik vond mijn definitie veel leuker. En mijn definitie staat op de tweede pagina van google, dus is net zo legitiem als die op de andere websites over xoelapepel. Wie zegt dat die bronnen het bij het juiste eind hebben? Ze zijn zo onbetrouwbaar als wat. Als zij geen gedegen empirisch onderzoek doen, doe ik dat ook niet. Lekker puh.

Tot zover wetenswaardige woensdag, uw vertwijfeld onwetenschappelijke reservoir van ongestaafde kennis, wikipediaweetjes en googlekanoodle.

Edit 18 september 2017: oké, deze blog is inderdaad één van de hoogste zoekresultaten over xoelapepel geworden op internet, sorry voor de slaaaaay van hierboven en alle verwarring, maar goed, het werkte op mijn lachspieren. Ik wilde een blog schrijven met elke week een andere letter van het alfabet, en xoelapepel was het woord bij x. Bovendien had ik tijdens het schrijven van deze blog nog geen kaas gegeten van bewustzijnsverruiming. Inmiddels wel, en ik heb zelfs meerdere malen in een kring gezeten met een spreekstok en meditaties en dergelijke, dus ach... Ik hoop dat het onderhoudend was, tenminste ;) 

zondag 25 september 2011

Tweede ling: blog en het echte leven

De vraag is dus 'iets met de blog en het echte leven' en daar dan een tegenstelling tussen, maar het antwoord ligt verscholen in de vraag, en ik weet het antwoord niet. Mmm, dat wil ik nog een keer zeggen: het antwoord ligt verscholen in de vraag. En nu cursief: het antwoord ligt verscholen in de vraag.

Ik moet ineens terugdenken aan hoe ik op mijn dertiende door mijn toenmalige beste vriendin en nichtje (al is ze dat laatste natuurlijk nog steeds) Myrthe werd uitgelachen omdat ik iets aan het typen was in Word (waarschijnlijk de naam van een gezamenlijk liefdesobject zoals Spike van Buffy) (al vond zij Angel leuker) in capslock, steeds opnieuw, omdat ik niet wist dat er zoiets als een kopieerfunctie bestond. Ach, toen de computer en ik elkaar nog maar net leerden kennen... (ik was een beetje obsessief van aard, ja) (dat ben ik nog steeds, ja) (*kuchdoctorwhokuch*) (het is ongevaarlijk)

Laat ik beginnen met De Reactie. Wacht, dat wil ik nog een keer zeggen: De Reactie. En nu cursief: De Reactie. Wat gebeurde er toen ik mijn blog voorlas in de klas? Nou, tja, er was voornamelijk stilte. Ik had me ook wel een beetje afgesloten van de lichaamstaal van mijn publiek omdat ik me moest concentreren op het in bedwang houden van mijn zenuwen. Dus ik moest het doen met de dingen die ze naderhand zeiden, zoals 'ik vind het leuk dat je niet alles voorlas, dat we sommige stukjes zelf konden lezen'. Dat vond ik fijn om te horen, want dat was het belangrijkste van het experiment: het lezen (wat persoonlijk is en iets dat in je eigen hoofd gebeurt, wat je ook doet als je (ja, jij, met je hand op die muis) een blog zit te lezen) op een goede manier mengen met ikzelf die de woorden verpersonificeerde, die ze uitsprak met een lichaam, een stem. Het is niet hetzelfde, namelijk.

Ik voelde heel duidelijk dat ik bepaalde dingen wel kon voorlezen en bepaalde dingen niet. Zoals uit het laatste stukje van die blog:

En nu las ik de blog hardop en deed net alsof ik hem voorlas voor mijn klas, inclusief alle pijnlijke stiltes en ongemakkelijke woordgrappen, en het leek allemaal heel episch, behalve dan dat ik geen performancekunstenaar ben, en als alle ogen op mij gericht zijn heb ik de neiging overal haakjes toe te voegen. En ongemakkelijke woordgrappen werken nou eenmaal beter als je ze leest. Of als ze worden voorgelezen door een komiek. Wat ik niet ben. Dit is de enige keer dat ik een blog ga voorlezen. Het werkt ook totaal niet, omdat jullie alles kunnen lezen voordat ik het zeg. Al schrijf ik ook dingen die ik niet voorlees. En dan hebben we nog wat labels, te weten:

Wat ik me ook realiseerde was dat ik een komiek moet wórden, wil ik doorgaan met dit gemix, omdat de inhoud van mijn blog dat van me vraagt. Het gaat allemaal 'heel erg over mezelf'. Het is zo erg dat ik me geen raad meer weet met mijn ego (kun je het ongemak proeven in deze twee blogs?), en om dat probleem op te lossen heb ik grote komische skillz nodig. En zelfvertrouwen. En ook feedback.

Dan nog even dit, de tweedeling (ik zeg nu steeds tweede ling in mijn hoofd) analoog en digitaal: ik heb wel eens gezegd dat ik mensen 'ervaringen wil geven'. Een ervaring is iets unieks, iets eenmaligs. Volstrekt tegenovergesteld aan de relatief onvergankelijke aard van het internet. Wat ik doe met die blogpresentaties is mensen een ervaring geven (ik zeg niet dat het een goede ervaring is), maar toch is dit ook onderdeel van mijn blogcontinuum, en dat betekent dat de mensen die 'er niet bij waren' een stuk van mijn blog missen. Nog een tweedeling. Dáárom wou ik het niet filmen, en dat wist mijn slapende geest al maar mijn wakkere was nog verstrikt in schijnbelangrijkheden zoals de urgentie assertiever te zijn bij de mediawerkplaats.

Intermezzo: 'slapende geest' is een term v00r 0nderbewustzijn uit De Angst van de Wijze, een fantastisch (fantasy)boek van Patrick Rothfuss, met een reservoir aan prozaïsche zingevingstechnieken dat ik gebruik als referentiepunt in het dagelijks leven - wees blij dat ik het niet over de Lethani heb.

Ik denk dat mijn slapende geest hier even op moet knagen, en dan kan ik komende week het 'probleem' (al ligt het in de lijn der verwachting dat ik het tegen die tijd niet meer zal bekijken als probleem) van de tweedeling blog/werkelijkheid op een andere manier tackelen. En de week daarna. En de week dáárna. En de week daarna. En de week daarna. En de week dáárna.  (Dit heb ik zonder de kopieerfunctie gedaan want ik ben een koppig meisje, en bovendien vond ik Spike altijd veel leuker) (We zijn niet voor niets geen beste vriendinnen meer)

En wie weet werkte het allemaal wel precies zoals ik het bedoeld had en was mijn stunteligheid perfect omdat ik het er ook al over had in mijn blog en was alles volstrekt transparant en consequent. (oké, deze zin schreef ik een dag later dan alles daarvoor: het was volgens de Lethani te wachten met posten, zodat mijn slapende geest er even op kon knagen)

Maar nu heb ik even genoeg van al de transparantie, dus godzijdank is er vanaf morgen weer een ander thema, namelijk xoelapepel, en dat gaat niet over mij, maar over de mensen die ik volg (ja, ik had het beloofd en ik was het niet vergeten). Maak je borst maar nat. Wacht, dat wil ik nog een keer zeggen: maak je borst maar nat. En nu cursief: maak je borst maar nat. Oké, waarom herhaal ik steeds dingen en dan cursief? ER IS EEN REDEN VOOR oehoe. Ja, wáhant, dat is dus typisch zoiets dat I can't pull off als ik het voorlees. Daar wou ik nog even een voorbeeld van geven. Ik heb niet de komische skillz om dat soort timing-gerelateerde dingen met overtuiging te deliveren - sorry, heb net vlogs zitten kijken en dan ligt het zwaartepunt van mijn expressie in het Engels. Wacht, dat wil ik nog een keer zeggen: dan ligt het zwaartepunt van mijn expressie in het Engels. En nu cursief: dan ligt het zwaartepunt van mijn expressie in het Engels. Soms zeg ik de dingen zo mooi, dat vind ik zelf ook, ja. En soms is dat gewoon iets tussen mij en jou, in onze illusie van privacy, jij, met je hand op die muis, en ik, het typetype.

vrijdag 23 september 2011

in mijn hart een glazen knikker
geknapt, de splinters doorgedrongen
in het weerloze vlees,
een rode hand omklemt het hart van het woud
doorkliefd, maar rustend
onder bladeren als longen
en de rode koepel draait en draait
om te verbranden
het geraas in de stilte
in mijn hand een glazen knikker
weerloos

Tweedeling: blog en het echte leven

Er is veel gebeurd deze week. Ik heb mijn blog op school gepresenteerd, ik heb mijn kamer opgezegd en twintig minuten later een nieuwe aangeboden gekregen (leve facebook), en ik heb een aantal mensen uit mijn (nieuwe) klas beter leren kennen. Dat laatste klinkt wat vaag. Ter verduidelijking: we kwamen op dat punt dat we rauwe informatie uitwisselden. Dat je vraagt 'heb je broers en zussen?' En dat de ander dan zegt: 'ja, die-en-die' en dat je dan zegt, 'oké, hoe oud is/zijn die-en-die?' en dat die ander dan zegt 'z0-en-zoveel jaar' en dat het gesprek dan omgekeerd wordt en dan weet je hoeveel broers en zussen die ander heeft en hoe oud ze zijn, en daarna ben je uitgeluld.

Ik realiseerde me deze week dat in Sneek bij mijn ouders wonen betekent dat ik dan in Sneek zal wonen, bij mijn ouders. Ik bedoel, in Sneek, bij mijn ouders.

En hoe leuk ik mijn dagelijke wandeling in het Zwettebos ook vind,
en alle plekken die ik kende als kind,
en hoe goed ik ook wegwijs kan zijn
in de plaatselijke Albert Heijn,
en hoe fijn het ook is
wat ik nu al mis
om op een stille, vertrouwde plek
uit te rusten als ik weer gek
of moe,
ben,
mèn,
ik kan er niet mee toe.

En bovendien heb ik dan elke ochtend treinstress, en aan het eind van elke dag ook, en dan moet ik rekening houden met het eten, wat een logistieke nachtmerrie is als je op medisch dieet bent, en dat is gewoon allemaal een irritante afleiding als je gewoon metzealle alle breekbare dingen in het lokaal aan het molle bent met een molleybal, omdat er niemand is die zegt dat je maar buiten moet gaan spelen. (Niet dat dat veiliger is: na een tijdje rolde de bal de straat op en kwam, aanvankelijk in slowmotion, maar dan plotseling met een keiharde knal, onder het wiel van een bus terecht) (ja, ik wou even moeilijk doen met die zin)

Dit wordt een lange blog, en ik moet ook nog die tweedeling erin gaan brengen. Ik weet nog niet hoe ik dat ga doen. Doelbewust, waarschijnlijk (-enigszins).

Wat betreft de presentatie van mijn blog: ik had maandag al een voorproefje gedaan, maar donderdag was de echte presentatie, met een beamer om de tekst op de muur te beamen en met voorlezen. Deze blog had ik daar speciaal voor geschreven, zondag al, met het idee dat ik die dinsdag zou presenteren, maar toen viel de les uit, dus kon ik lekker twee dagen extra stressen en het tot-in-de-puntjes-voorbereiden uitstellen, wat ik uiteindelijk, hoe voorspelbaar, niet gedaan heb. Zo had ik geen camera om het allemaal te filmen. Verder had ik de blog niet uit mijn hoofd geleerd. Om eerlijk te zijn: het was een slecht uitgevoerde performance. Ik kan best iets presenteren, met heldere stem en oogcontact met het publiek - op een of andere manier heb ik dat gewoon geleerd op school - maar ik kon dat hier niet linken aan het presenteren van mijn blog. Je kunt zo onhandig zijn als je je begeeft op onbekend terrein: alle lessen die je geleerd hebt verdwijnen dan als sneeuw voor de zon. Gek is dat heur.

Wat er eigenlijk gebeurde was dat ik werd geconfronteerd met mijn naakte onzekerheid. Zo'n 'dat je je nergens kunt verstoppen'-confrontatie. Mijn docent zei: 'zie jij je blog als je platform?' En ik zei 'ja. Ja, dat durf ik wel te zeggen, denk ik.' En toen zei Lotte 'dan moet je niet 'denk ik' zeggen!' en daartegen had ik geen verweer. Heel goed. Dan is je ego net een konijn in de koplampen. En dan draait het wiel verder.

Ik ben eerlijk gezegd blij met mijn besluit het niet te filmen, want ik denk niet dat ik het aankan mijn stamelende gestuntel terug te zien. Ik geloof liever dat ik ben zoals ik nu ben, dit type, terwijl ik dit type, dit type-type dus. Dat is constructiever. Ik weet best wat ik verkeerd deed. Meuh.

Maar het was (natuurlijk) goed dat ik het gedaan heb, en behalve een vaag gevoel van schaamte heb ik er vooral veel geldingsdrang aan overgehouden. Ik ben echt te moe nu, oordeel niet te snel, ik schrijf morgen verder en ga nu nog een beetje luisteren naar Laurena (lullation13 op youtube). Morgen krijg je de tweedeling-pointe, in het tweede(ling) deel van deze blog (HA) (soms, he, sóms).

woensdag 21 september 2011

Wetenswaardige woensdag


Alles wat je moet weten over yin en yang!

Tweedeling: vroeger en nu

Ik fietste zonet door Sneek, de stad waar ik ben opgegroeid, in een wijk waar ik lang niet ben geweest. Mijn oude basisschool staat daar, veel van mijn vriendinnen woonden er: ik was werkelijk doodsbenauwd voor die wijk. Nu ik er weer kwam leek het ineens zo klein. De grasveldjes, de speeltuintjes, de afstand tussen de huizen en van de huizen tot de school. Ik wist nog precies waar iedereen woonde, maar ik betwijfel of ze er nu nog steeds wonen. De straatnamen waren woorden die mij nu vreemd in de oren klonken, maar die toen noodzakelijke kennis waren, bezwangerd van dreiging. Niet te geloven hoezeer deze namen mij angst aanjoegen.

Laatst las ik Katteoog (Cat's Eye) van Margaret Atwood, dat gaat over een vrouw van middelbare leeftijd die terugkeert naar haar geboortestad en herinneringen ophaalt aan de 'vriendin' die ze vroeger had, Cordelia. De hoofdpersoon (ben haar naam even kwijt) ontrafelt stukje bij beetje de verhouding die ze had tot Cordelia: eigenlijk haat ze haar, maar ze werd ook tot haar aangetrokken. Het blijkt dat Cordelia de hoofdpersoon ongenadig heeft gepest, op die subtiele maar vernietigende meisjesmanier van buitensluiting en inspelen op onzekerheid, toen ze beiden nog heel jong waren en de hoofdpersoon totaal geen verweer had of besef van zichzelf. Heel schrijnend. De twee werden gescheiden (niet door dat pesten, want niemand had dat door of had er iets aan kunnen doen, haar leraren niet, zelfs haar ouders niet) door een tijdelijke verhuizing, en kwamen een paar jaar later weer bij elkaar, en nu had de hoofdpersoon het overwicht op Cordelia, omdat ze zo kil en hard was geworden. Beschadigd.

Dit boek heeft me aan het denken gezet over kindertijd en wat daarin verborgen kan zitten, wat je zelf al bent vergeten maar wat je enorm beïnvloedt als de persoon die je nu bent. De angsten die je hebt zijn misschien allemaal te herleiden tot die eerste kwetsbare jaren.

Ik weet niet of ik ooit ben gepest, niet heel erg, denk ik, niet langdurig of door dezelfde persoon. Maar door dit boek ben ik aan het twijfelen gebracht. Ik was gehaaid genoeg om vriendinnen te worden met krachtige meisjes, ook al stond ik doodsangsten uit buiten de groep te vallen, aangezien ik niet brutaal of spontaan was en ontzettend verlegen. Op de middelbare school werd dit niet minder. Ik denk dat ik gepest zou zijn als ik me iets minder goed had kunnen aanpassen, als ik iets minder empathie en talent voor imitatie had gehad en me minder gedeisd zou hebben gehouden en meer mezelf was geweest. Maar ik stak al mijn energie in het niet opvallen. Ik had dus nooit vriendjes.

Ik zou nooit naar een middelbare school-reünie gaan. Ik wil niet meer met die positie geconfronteerd worden.

Ik werd wel eens een 'studie' genoemd, een ander woord voor 'nerd', en 'gothic', een ander woord voor alles wat er alternatief uitzag, en wat ik deed was mijn gedrag en mijn kleding aanpassen zodat ik niet meer zo genoemd werd. Daarin slaagde ik dan.

Al die verspilde tijd en energie!

Terugkijkend denk ik dat die vermoeidheid waar ik nu nog steeds last van heb, opgeteld bij mijn introverte aard, mij het idee heeft gegeven dat ik niet spoorde, te gevoelig was, te braaf, te saai, te onervaren en jong. Mijn (begrijpelijke) fout was me te identificeren met deze (over)gevoeligheid en me hierdoor zwak en onbetekenend te voelen. Ik weet nu dat ik ook andere kanten heb, en een beetje pit zelfs wel. Ik ben weliswaar verlegen en dat zal ik ook altijd zijn, maar ik krijg het beter onder de knie. Dit allemaal ten spijt, want ik heb nog steeds het gevoel dat ik mijlen achterloop bij mijn leeftijdsgenoten, wat betreft vrienden, vriendjes en in het algemeen sociale handigheid. Dit is ook zo. En dit is mijn grootste onzekerheid.

Overigens is de hoofdpersoon uit Atwoods boek kunstenares geworden. Ik zie een parallel!

dinsdag 20 september 2011

Tweedeling: dromen en waken

Ik bedacht me dat ik een manier heb om het thema naar mijn hand te zetten! Ha! Want ik kan het in de y-week in feite over élke tweedeling hebben! Vandaag presenteer ik U: dromen en waken.

Dromen: Ik droomde dat ik sliep in mijn schimmelkamer in Groningen, en om één of andere reden had ik een matras recht onder de schimmelplek gelegd, wat erg dom is, want het lekte naar beneden. Daar kreeg ik post van een goede vriendin van mij die nu in Stockholm woont. Ze had patat gestuurd. Omdat ze wist dat het vandaag mijn patatdag was, echt superlief. Dank je, Pytsje. De patat was zelfs nog warm. Ook stuurde ze een soort van heel klein geel plastic koffertje, wat ik ontzettend nostalgisch vond. Ook droomde ik over een klasgenoot.

Waken: Gisteren zei een andere vriendin tegen mij dat ik misschien wel ziek geworden ben van die schimmel in mijn kamer. En ook zag ik vlak voor het slapengaan de ansichtkaart liggen die Pytsje me had gestuurd, en waar ik haar nog niet voor bedankt heb (dus bij deze), en daar kwam dat gevoel van dankbaarheid ook vandaan. Voor het gele koffertje heb ik geen context die kan leiden tot een wakende tegengestelde. Dit onttrekt zich, net als de rest van de zich snel terugtrekkende droom, aan mijn wakende geest.

Droomstip-in-waak: Om dit probleem op te lossen gaat mijn wakende geest associëren (wat een techniek is van mijn slapende geest) op het gele koffertje. Waar zou het mogelijkerwijs voor kunnen staan? Het lijkt op het koffertje van iemand die ik ken, die is groen, en ze had gisteren een groene tie-dye-broek (de spellingcorrectie suggereert die-dye-broek, vertaald in het Nederlands rijmt dit ook: sterf-verf-broek) aan, ook al heb ik haar koffertje niet gezien. (Ook heb ik vroeger zo'n koffertje gehad, dus ziehier de link naar mijn kindertijd.) 

Waakstip-in-droom: Zoals ik al zei had ik gisteren lol met een klasgenoot om de draagbare glimlach: hij gaf mij goed commentaar en begreep wel wat ik deed met mijn blog, en omgekeerd zei ik iets tegen hem in reactie op zijn werk dat ook wel klopte. Om dit gevoel van verwantschap te verwerken ging mijn rationele geest vannacht in mijn droom nadenken om tot logische conclusies te komen. Dit was: we zijn beiden koekoeksjongen. Jaja. Koekoeksjongen. Duh. Zoals dit in dromen gaat was dit werkelijk een fantastische openbaring.

Droomstip-in-waak: Een beetje associëren levert op dat dit idee van het koekoeksjong waarschijnlijk voortkomt uit het feit dat we beiden uit een andere klas komen, en nu dus een 'vreemde eend in de bijt' zijn.

De moraal van dit verhaal: alles valt op te lossen met je wakende geest, zolang de slapende zijn werk maar gedaan heeft.

maandag 19 september 2011

Tweedeling: yin en yang

Zoals je hebt gemerkt (waarschijnlijk niet) wisselt het y-woord in het motto steeds tussen yin en yang. Kort gezegd is 'yin en yang' het evenwicht tussen twee tegengestelden, tweedeling dus (al is tweedeling ook weer een tweedeling tussen tweedeling en eenheid), namelijk tussen het passieve en het actieve, het vrouwelijke en het mannelijke, het donkere en het lichte. En zo verder. Op gevoel kan je de tegengestelden des levens zo allemaal wel indelen. Ik gebruik het om aan te duiden of ik mij passief of actief voel. Dit doe ik niet alleen in de y-week, maar altijd. Dus als ik me nors en moe en triest voel staat er yin, als ik mij vrolijk, energiek en strijdlustig voel staat er yang. Nu staat er yin. Gatverdamme ja.

Ik had gezegd dat de y-week eigenlijk niet over spiritualiteit zou gaan (gelukkig, hoor ik U verzuchten), het gaat namelijk over twee personages die ik heb bedacht, Narrin en Kester. Ik heb ze al eens eerder genoemd: ze bestaan al jaren in een verhaal waar ik (niet echt meer) aan schrijf en nu gebruik ik ze als strippersonages.

Narrin

Zij representeren mijn idee van de dualiteit, het mannelijke en vrouwelijke archetype. Maar ik heb nooit kunnen uitvogelen hoe het kan dat Narrin het yin-personage is en Kester het yang-personage, terwijl het net zo goed andersom geldt. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom dat verhaal gestokt is: over archetypen kun je niet een kloppend verhaal maken zonder niet een stukje van de een in de ander te doen en van de ander in de een. Daarom heeft het yin/yang-teken ook twee van die mooie stippen. Maar toch. Ik ben er gewoon nog niet zeker van of het begrip dualiteit wel zo concreet is aan te wijzen in een relatie. Het is me in ieder geval nog nooit gelukt: de twee helemaal scheiden gaat niet. Daarentegen gaat de twee helemaal vermengen (één maken) óók niet. Er is werkelijk geen land mee te bezeilen. Hoe kun je daar ooit een verhaal over schrijven? Ik denk dat dit zo'n gevalletje is van eerst mijn persoonlijke problemen oplossen. En ik kan pas een probleem vinden als ik de oplossing heb.

(Volgens mij zijn dat soort alinea's voor mijzelf volstrekt logisch maar echt geitenkaas voor iemand anders.)

Kester

Deze laatste is tevens mijn eerste linosnede, wat ik nog niet zo goed kan. Ik heb er flink op los gegutst zoals je kunt zien ('is dat borsthaar?' vroeg een lolbroek uit mijn klas) en Kester ziet er ook nog niet helemaal uit zoals ik wil, hij hoort een veel grotere haardos te hebben en een minder schonkig gezicht. Maar dit verhaal is nog niet afgelopen.

Overigens (jeetje, nu ga ik gewoon iets volstrekt y-week-ongerelateerds zeggen, het controlfreakcircuit in mijn hersenen slaat helemaal door! Gelukkig heb ik ook daar een label voor) ga ik donderdag mijn blog presenteren op school, vandaag kwam dat niet echt van de grond, omdat het maar een klein groepje was en ik nog geen beamer kon regelen (dat kon ik best) en het eigenlijk nog niet 'readi' was. Ik heb deze post laten zien en het schetsboekje ernaast gehouden en wat geblaat over wat dan de echte werkelijkheid was, alsof dat filosofisch interessant is (not), maar ik had tenminste wel lol met mijn klasgenoten over de draagbare glimlach, en ze zeiden dat ik een echte moet maken, en de docent had volgens mij zoiets van waar gáát dit over.

zondag 18 september 2011

Zijn numero quatro

Everything will come together
in quietness
and near in time

Op de valreep nog een laatste zijn-blog. Ik ben een beetje nerveus want komende week wordt de week waarin ik mijn blog op school ga laten zien. Ik weet dat een paar van mijn klasgenoten mijn blog reeds lezen, en dat wordt verder niet uitgesproken, wat op zich prima is, maar nu gaat dat dus veranderen. Eigenlijk moet ik iedereen van tevoren een mailtje gaan sturen, omdat een blog niet bepaald iets is dat je lekker met z'n allen in stilte gaat zitten lezen. Heeft met presentatie te maken. (maar ik ben de e-maillijst dus kwijt) (oordeel niet meteen, je zult zien dat het niet nodig was)

Er zitten haken en ogen aan bloggen, zoals:
1. I have three english speaking exchange students in my class that don't understand a word of what I'm saying (except for these of course) 
2. mocht het je nog niet opgevallen zijn: ik schrijf. En ik doe een opleiding autonome beeldende kunst. Ik gebruik weliswaar af en toe foto's, maar tot nu toe alleen illustratief, dus veel beeld valt er niet te bekennen, tenzij je de opmaak meerekent - maar dat is het punt niet.
3. ik schrijf over persoonlijke dingen. Ik bedoel, dat is een beetje kwetsbaar. 

Die laatste daar kom ik wel overheen. Ik bedoel, kwetsbaarder dan dat slaapfilmpje kan het niet worden. And concerning the exchange students, sorry, I obviously can express myself better in Dutch. I'm Dutch, so I write my blog in Dutch. Maar vooral punt twee baart me zorgen.

Ik ben wel van de transparantie, dat is ook de reden dat ik blog, maar er is iets dat ik juist niet vertel, wat alles een heel stuk gemakkelijker zal maken. Maar ik kan dat niet zeggen omdat ik mezelf dan in de vingers snijd.

Ja, ik heb mezelf in een fijne positie gemanoeuvreerd hier. (Misschien kan ik hier onder vier ogen over praten met Rein Jelle.)

Ook heb ik het gevoel dat zo'n beetje alles wat ik hier schrijf een déjà-vu is. Dit heeft er verder niks mee te maken.

En nu las ik de blog hardop en deed net alsof ik hem voorlas voor mijn klas, inclusief alle pijnlijke stiltes en ongemakkelijke woordgrappen, en het leek allemaal heel episch, behalve dan dat ik geen performancekunstenaar ben, en als alle ogen op mij gericht zijn heb ik de neiging overal haakjes toe te voegen. En ongemakkelijke woordgrappen werken nou eenmaal beter als je ze leest. Of als ze worden voorgelezen door een komiek. Wat ik niet ben. Dit is de enige keer dat ik een blog ga voorlezen. Het werkt ook totaal niet, omdat jullie alles kunnen lezen voordat ik het zeg. Al schrijf ik ook dingen die ik niet voorlees. En dan hebben we nog wat labels, te weten:

Zijn III

Ken je dat, vroeg naar bed gaan en vroeg wakker worden (met andere woorden, een gezonde nachtrust genieten) en dan nóg moe zijn als je ontwaakt? Had ik dus. Gisterochtend en vanmorgen. Het lijkt me dat dat niet alleen aan de bloemkool lag. Weet je nog dat ik een halfjaar geleden langdradige blogposts schreef over de spirituele kant van de gezondheid? Oei, ja. Toen was ik ook zo gretig op zoek naar het nirwana: ik mediteerde me suf.

Na een tijdje verdween die fascinatie voor het esoterische wat naar de achtergrond en begon ik zelfspot en relativering te ontwikkelen, maar één ding bleef altijd in mijn achterhoofd zitten: dat mijn eczeem een aantal keren na een meditatie een heel stuk was genezen. Gewoon: eczeem veel -> mediteren -> eczeem weinig. Zo simpel was het. Dit hield ongeveer een week aan, daarna werkte het niet meer. Ik snapte niet waarom. Nu wel.

Het is geen kwestie van geloof. Acupunctuur, meridiaantherapie, shiatsu en dergelijke zijn geen 'fenomenen' waarbij het erom gaat of je erin gelooft of niet. Het bestaat en het werkt. Het is een andere benadering van gezondheid. Een holistische, energetische benadering, geen vervanging voor de reguliere geneeskunde, of een betere manier, gewoon een andere.

Wat ik dus denk is dat als je lichaam al bezig is te genezen, en de juiste bouwstoffen daarvoor heeft en niet de verkeerde bouwstoffen (met andere woorden, als je dus alleen maar goed voedsel hebt gegeten en niet iets dat een belasting vormt), als je dan dus mediteert, wordt dat genezingsproces enorm versneld doordat je dan 1) stilzit en je parasympathische zenuwstelsel (ja, ik doe het nog steeds) aan het werkt gaat en 2) je concentreert op de energiestromen in je lichaam en je door ze te voelen blokkades oplost. Nummer 1 zal iedereen voetstoots van me aannemen, nummer 2 zal menig wenkbrauwenpaar doen fronsen.

Maar doe het er maar mee. Ik ben spiritueel. En ik wou al een tijdje een brug slaan tussen die spirituele periode en deze. En wat ik ook wil is met onschuldige grapjes als het nirwanapuntensysteem dat taboe wat openbreken.

Overigens weet ik nu waarvoor je spaart met het nirwanapuntensysteem: voor het nirwana natuurlijk! Hoe meer nirwanapunten je hebt, hoe dichter je bij het nirwana komt. Tot het geen punten meer zijn maar een zijn. Die zin klopt grammaticaal niet maar dat maakt niet uit als je spiritueel bent. Dan zit de taal immers vol betekenisvolle woordspelingen. Van 'bewustzijn' maak je 'bewust zijn', en dat soort geouwehoer.

Maar goed, om terug te komen op dat moe wakker worden: ik ging mediteren en wandelen en op een bankje in het park liggen (hierover kan ik ook nog wel eens een blog volschrijven, want echt, de reácties die je dan krijgt: je zou bijna gaan denken dat je wel volslagen gestoord moet zijn om op een bankje in een park te gaan liggen, ménsen toch!) en goed eten en voelen en het helpt een beetje.

Ik denk dat genezing een inspanning is die je lichaam én je geest samen moeten doen, omdat de ziekte anders blijft woekeren in je ziel. Zo. En nee, daarmee zeg ik niet dat kanker je eigen schuld is. Want ik geloof niet in schuld en verantwoordelijkheid, noch in vrije wil. Oef! Er zijn processen aan de gang waar wij met ons miezerige egootje geen weet van hebben. (Dit miezerige egootje hier vindt zichzelf nu heel slim, want heeft zich weer verstopt door op zichzelf af te geven: dit is een schijnbeweging. Je moet 'm in het oog houden hoor!)

Meestal vind ik het niet prettig om te laten merken hoe mijn werkelijkheid in elkaar zit, omdat ik bang ben dat (rationeel ingestelde) mensen dan gaan afhaken, en bijvoorbeeld dingen gaan zeggen als 'wat een onzin dat je 'mijn werkelijkheid' zegt, er bestaat maar één werkelijkheid!'. Maar omdat 'zijn' ook zo'n ontegenzeggelijk spirituele bijklank heeft, kon deze blog niet ontbreken. Overigens wordt de yin/yang-week een stuk minder spiritueel dan je denkt. Maar dat merk je vanaf morgen.

vrijdag 16 september 2011

Zijn II

De zijn-week duurt extra lang omdat ik op een vrijdag was begonnen, dus hij gaat door tot en met zondag! Is dat even boffen! Alle ongelooflijk opwindende dingen (slapen) die ik dit weekend ga doen komen zo ook nog aan bod!

Tjeez, ik heb een allergische reactie, hoor. Blijkt dus dat ik geen bloemkool mag eten. Vet kut. Nouja, het gaat wel weer over. (Tien punten voor relativering!)

Ik heb een superlelijk boekje waar ik veel in schrijf de laatste tijd. Het is ook mijn collegeboekje, mijn eetdagboek en mijn schetsboek. Mijn dokter wou wat van dat eetdagboek kopieren, maar dat feest ging mooi niet door. Ik gebruik namelijk afkortingen als 'haricoharico' als ik haricots verts bedoel, oké, dat kan nog, maar ook beschrijf ik mijn ontlasting (sorry) niet als ontlasting (sorry) maar gebruik er andere woorden voor (sorry), wat nog wel het gênantst is. Voor uw medische informatie: ontlasting is een belangrijke graadmeter voor de gezondheid.

Maargoed, in dit boekje dus heb ik een aantal dingen beschreven zoals ik ze in mijn vorige zijn-blog ook heb beschreven, maar dan in het Engels waarom daarom.

I met a girl on the train. I think she texted a friend that I was eating weird food at first, but she then decided to ask me about it directly. 'Is it pasta with paksoi and cumin?'
Normally I don't like strangers talking to me. I was a bit suspicious and tired and grumpy, but I replied ('no, caraway') and she turned out to be the sweetest person! We talked about setting up a soup café at a train station, to provide good, healthy food for hungry, cold people at the end of the day who don't want to drink tea. We agreed people should bring their home-cooked food more often. I didn't say I was on a medical diet so I kind of talked around my food habits. I think that was a good thing. Telling you're on a medical diet is not something to burden a stranger with on the first meeting. But it felt like lying.
 She told me she had been to Iceland to study there and likes being creative as well. I told her I'm studying at the art academy and she got enthusiastic about that. In return she said that she dances, paints and knits. That last one struck my attention. I said I wanted to knit too (which I do, I bought this wool at the 'art village with Yvon & Roos' day.)

Written on the bag are unintentionally funny quotes from the people at the art village.
She then invited me to a weekly knit evening called stitch and bitch. (Don't you dare say that's lame!) But she is on vacation for the next two weeks so I won't be seeing her then. Her name was Helenya or something and she had beautiful green eyes and reminded me of Emiliana Torrini. I miss her already.

En ik weet dat er een moment komt dat ik haar de link van mijn blog geef en dat ze dit zal lezen.

woensdag 14 september 2011

Wetenswaardige woensdag

Vandaag gaan we in op het begrip 'zijn'! Dit behoort tot het onderzoeksgebied 'filosofie en religie'. Wat betekent 'zijn' eigenlijk? Het is tijd voor...

Alsjeblieft, klik hierop. Het is het waard, dat beloof ik.

Wikipedia zegt een aantal interessante dingen over 'zijn'. Ik citeer: 'zijn is de meest eenvoudige staat van alles en iedereen'. Das nog simpel.

Wikipedia zegt ook: 'De 'dingen' zelf worden ter onderscheid van hun fundamentele gemeenschappelijke eigenschap zijnden genoemd, omdat zij zich als ding van elkaar onderscheiden.' Ik snap geen reet van die zin, maar het woord 'zijnde' valt me op als zijnde een beetje vreemd.

Ik heb nog nooit van het woord 'zijnden' gehoord en het staat er zo dat ik daar bijna niet voor durf uit te komen, alsof iedereen dan zal zeggen: 'heb jij nog nooit van zijnden gehoord?! Maar zijnden zijn toch doodnormaal!'

Doorklikken leert mij dat een zijnde het tegenovergestelde is van zijn. Waar 'zijn' de eindeloze oceaan is, zo mijmert Wikipedia, is een 'zijnde' een golf. Het is bijna poëzie! Zijnden zijn wat de schaduwen in de grot van Plato veroorzaakt, en ook de schaduwen zelf, neem ik aan - dat onderscheid heb ik nooit helemaal goed begrepen. (Iemand?) Het zijn is dat wat buiten die grot is, het nirwana van de Boeddhisten, het nulpuntveld van de quantumfysici (oké, dat laatste verzin ik. Maar toch, het zou leuk zijn.) Het zijn is wat de rechterhersenhelft verwerkt, de zijnden zijn wat de linkerhersenhelft verwerkt. Het zijn is non-lineair, de zijnden zijn lineair, met een begin en een eind, zelfs al liggen die twee eindeloos ver uit elkaar. Tja, 'eindeloos', het lijkt me sterk, maar dat is wat Wikipedia zegt. Misschien bedoelt Wikipedia 'oneindig'. 'Oneindig' is immers een term uit de wiskunde en ook uit de filosofie, die overigens wordt aangeduid met de liggende acht: (kennen we hem nog?) \infty ook wel lemniscaat genoemd! Dit terzijde.

Nog even een laatste inkopper: het nirwana is zijn, een nirwanapunt is een zijnde.

Nu we dat vastgesteld hebben, gaan we in op de andere betekenis van 'zijn'. Namelijk 'zijn' als bezittelijk voornaamwoord, betekenend: van hem. Dit is een woord dat je kunt gebruiken in de taal. Het is handig, je kunt er dingen (zijnden), zoals schuld, mee toekennen aan hem.

Volgende week zijn we (ik) terug met wetenswaardigheden over yin en yang! Waar ik net zo weinig vanaf weet! Maar mijn tr0uwe (die was per ongeluk, h0ppa!) vriend Wikipedia zal mij helpen met de definities! Dus laat de misverstanden maar komen!

Bronnenlijst: Wikipedia.

dinsdag 13 september 2011

Zijn

Ik had een rustig weekend, wat ik ook wilde, omdat ik veel aan mijn hoofd heb. Ik was in Sneek bij mijn vader en zijn vriendin, die de zolder voor mij verbouwt, en ging zondagmiddag even naar mijn moeder om te praten over een aantal belangrijke dingen die nu spelen tussen haar en haar vriend. Ik heb veel geluisterd naar trieste muziek en dat was fijn. Ook nam ik een belangrijk besluit en heb mijn vader en zijn vriendin erover verteld. Ik ga weer in Sneek wonen, want daar gebeurt nu zoveel, en mijn kamer in Groningen opzeggen en die huisbaas zoekt 't maar uit met z'n schimmel. In Sneek krijg ik immers die zolderkamer, en ik ga toch proberen in januari op uitwisseling te gaan naar Noorwegen, dus een nieuwe kamer zoeken is niet zo handig omdat ik dan straks weer wat moet regelen met onderhuur en dergelijke, en bovendien heb ik geen zin om er ook nog een 'verhuizing bij te doen'.

Maandag had ik les. Ik ben 's ochtends twee keer de trein gaan missen, omdat ik nog muziek op mijn iPod wou zetten (The Jane Austen Argument om precies te zijn) en in de trein bleek dat ik het er helemaal niet op had gezet, en toen ging ik maar andere muziek luisteren (Meghan Tonjes, die van de zinnen over de shore) en toen liep mijn iPod vast voor ik ook maar een noot had gehoord. Heerlijk.

Uiteindelijk was ik maar 10 minuten te laat dus het viel mee, en juist op tijd om dingen als thema, motief en onderwerp te bespreken over ons werk. Ik liet het enige van vorig jaar zien waar ik nog volledig achter sta, namelijk dat youtubefilmpje waarin ik slaap in een in plastic ingepakte kamer. Ze werden er stil van, en dan is het altijd de vraag wat die stilte betekent, dus dat was het moment waarop ik eindelijk een beetje relaxte van mijn treinstress, want dat gaat echt heulemaal nergens over, en dit wel. 

Toen 4x20 min of meer dezelfde plaatjes tekenen van Kester en Narrin die een boswandeling maken voor de les Graphic Novel, en daarna was het tijd voor de les zelf. Ik zit dan in de klas bij alleen maar vormgevers (van de opleiding Vormgeving, zelf doe ik Autonome Beeldende Kunst) die ik niet echt kende, behalve eentje, en die nodigde me uit aan die tafel te komen zitten en hij maakte een strip over een trip. Maar dan een echte, niet een boswandeling. En de jongen tegenover me maakte een strip over de dag dat zijn vader wegging. Erg inspirerend allemaal, en ik las ook het boek 'In mijn ogen', wat echt een supergoede strip is. 'Je zie het vanuit de ogen van de hoofdpersoon,' zei Sam Peeters, mijn docent, en daar moest ik een beetje om lachen, zucht, maar hij bedoelde het dus letterlijk, en je ziet ook niet wat de hoofdpersoon zegt, alleen wat het meisje zegt dat hij versiert, wat een geweldige vondst was. Ik liet mijn strip zien aan Sam en hij zei een aantal nuttige dingen, zoals dat het niet erg is om close-ups te gebruiken, en hij noemde Narrin stelselmatig per ongeluk 'Marco', wat ik erg grappig vond, en daarna ging ik Kuifje lezen. Leuke les.

Toen ging ik chinese kool koken thuis en weer meenemen naar school, want we gingen met de klas eten in ons lokaal, als welkom voor de uitwisselingsstudenten (twee meisjes uit Italie en Spanje) en dat was echt leuk! Ik kwam binnen en er stonden kaarsjes op de tafel en heel veel zelfgemaakt eten dat iedereen had meegebracht en iedereen was er. Die avond zou ik eigenlijk gaan slapen bij een vriendin van mij, Anna, maar ik bleef natuurlijk een beetje plakken. We deden kaartspelletjes en denkspelletjes met schapen die niemand kon oplossen, niks spectaculairs, gewoon leuke dingen. En ik merkte dat ik het helemaal niet erg vond iedereen lekkere dingen te zien eten. Eindelijk.

Daarna ging ik naar Anna toe om moe te zijn en vroeg naar bed te gaan, wat voor een beetje frictie zorgde, want ik ga vroeg slapen en sta vroeg op, en zij laat en laat. We zijn allebei van die kleine springerige meisjes en onze humor is ook wel aardig op elkaar afgestemd, maar onze kwetsbaarheid zit niet op één lijn, wat het moeilijk maakt. We gingen voedsel fourageren, waaronder een koolrabi die ik heb gekookt en niet heb opgegeten, omdat ik niet wist of ik die wel mocht hebben. Dus nu staat hij nog in haar kamer en ik weet niet wat ze ermee heeft gedaan.

's Middags ging ik even naar mijn huis (mijn schimmelkamer dus) en kwam daar mijn huisgenootje Hilde tegen, en ik heb kort en goed met haar gepraat en dat was fijn, en we hebben samen het oud papier weggebracht. En ik was blij dat het goed met haar gaat. Nu zit ik op school deze blog te typen, in een lege computerruimte, met mijn schoenen uit, en godzijdank is het tl-licht ook uit, en ik zit met mijn koptelefoon op trieste muziek te luisteren. En ik denk na over mijn besluiten, en over hoe je aan sommige dingen niets kunt doen, zoals verliefd worden, of niet meer verliefd zijn. 

zaterdag 10 september 2011

Z-week

Het is Z-week vanaf vandaag. Dit betekent dat deze week in het thema staat van het begrip 'zijn'. Als dat je al de kriebels geeft: maak je borst maar nat want meteen daarna komt 'yin/yang'. Sceptici moeten nog even doorbijten, over twee weken 'xoelapepel'!

'Zijn' houdt in dat ik over mijn leven zal bloggen deze week, over mijn stukkie 'zijn' in de wereld dus, gewoon lekker 'zijn' weetjewel. Als dit al een lifeblog was wordt het dat deze week nog meer. Om dat te doen zal ik elke dag vertellen over mijn 'zijn', wat dat ook moge zijn.

vrijdag 9 september 2011

een verzameling gejatte zinnen die zich profileert als een samenhangend gedicht

the only water in the forest is the river
but I'm a good forgiver
you may tire of me
you're the tangible sea
I'm the shore a million miles away
but I had so much fun today
I'm on fire
It's so pretty
It's so lonely
I could just die

donderdag 8 september 2011

And I don't believe you're meant for me anymore

than the shore belongs to the sea

En het thema van de dag is 'jaloezie'. Of 'eenheid'. Heus, universum, kan het een tikkie minder?

Oh, zo'n mooi citaat uit 'De belevenissen van een muurbloem' (een boek dat ik lees) (ik heb het gekocht op titel) (geen commentaar) (oké, wat maakt het ook uit: omdat ik zo'n lekkere nerd ben):
Ik weet alleen maar dat een andere jongen dit al eens heeft ervaren. Deze ene keer als het buiten vredig is, en je kunt van alles zien bewegen, en dat wil je eigenlijk niet, en iedereen ligt te slapen. En alle boeken die je hebt gelezen zijn al door andere mensen gelezen. En alle liedjes die je leuk vind zijn al door andere mensen gehoord. En dat meisje dat jij mooi vindt, vinden andere mensen ook mooi. En je weet dat als je naar deze feiten gekeken zou hebben als je gelukkig was, je je fantastisch zou hebben gevoeld omdat je 'eenheid' aan het beschrijven bent.

Verder gaat alles goed.* Hé, dat is een zin uit Harten Sara. Maar in tegenstelling tot in het boek is het niet sarcastisch bedoeld. Overigens is dit een boek dat jullie allemaal moeten gaan lezen want het is geniaal en experimenteel en het kruipt onder je huid en er komt een harlekijn in voor!

Zomaar twee boekentips! Steek die in je pocket! Of koop er één! HAHA!

Oké, nu ik toch bezig ben, het is tijd voor een idee dat ik al een tijdje had, voordat ik inga op alles wat er de afgelopen vier jaar, ik bedoel, vier dagen is gebeurd, want dat is gewoonweg zó crazyveel dat het potverdikke wel vier jaar lijkt, wohoo! Nou oké, dat valt ook wel weer mee. Nee maar echt. De nirwanapunten waren niet op één hand te tellen.**

Ik heb nog een paar foto's liggen (digitaal gezien dan) van de dag dat 'op de fiets met Yvon en Roos', cq 'kunstdorp met Yvon en Roos' plaatsvond. En dat was heel leuk dus daar moet ik echt over gaan bloggen alleen kost het nogal veel werk, en ik heb het de laatste twintig jaar echt retedruk.

Hm, ik denk toch dat 'het idee dat ik al een tijdje had' nog even moet wachten, want ik wil nog effe een paar dingen kwijt. Het is fantastisch om weer op school te zijn, de lessen zijn leuk, de klas is leuk, de docenten zijn leuk. Wanneer zal ik het ooit leren? Waarschijnlijk zal ik tot aan mijn dood doodsangsten uitstaan voor dingen die gewoon geweldig zijn, en keer op keer rigoureuze gedachten hebben in de trant van 'misschien is het het beste als ik gewoon maar stop met mijn studie' terwijl het in feite het beste is om gewoon maar door te gaan met mijn studie. Maar dat kun je niet weten he, daar zit 'm de crux. Kan de crux ergens zitten? Ik ben wel erg syntactisch-reflectief (dit is een - waarschijnlijk belachelijke - woordcombinatie die ik zelf heb uitgevonden - hé, doe ik het weer!) vandaag. En ik weet dat dat heel irritant is om te lezen.

Goed, gaat dit nog ergens heeeeen. Maar misschien moet ik ook gewoon maar mijn klep dicht houden. Want ik was dus effe vergeten dat er zoveel LIEFDE is op die kunstacademie van mij dat ik een soort -

oh, ik denk dat er een regenboog is buiten! Even kijken!

shit nee, er was geen regenboog. aaah. :(

-soort van uhm weekdier word, en dan krijg ik interleukines wat goed is voor mijn huid, joepie, en dat je sommige dingen maar het beste niet met het Internet kan delen, en dan heb ik het niet over interleukines. (Oh, wat ben ik toch weer heerlijk te volgen vandaag.)

Goed, een paar dingen, volgens een stijl die randomness heet, ik kan het toch niet tegenhouden:
Internetcommunity's zijn een geweldige toevoeging aan het leven, maar desondanks een taboe en er wordt lacherig over gedaan, en dat is stom. En ik ga vloggen en ik ga de personages uit mijn al-2-jaar-sudderende-verhaal gebruiken als stripfiguren, Narrin en Kester, eindelijk, ik hou zoveel van ze en ze zijn al zo lang bij me. Dat klonk klef he, ja dat klonk klef, zo word ik dus als ik weer op de kunstacademie zit. Pah-zie.

Ik denk dat dit een goed moment is voor een konijnenfoto.
Bonuskonijn met een stukje bonusvakantiehuis, bof jij even!

Oké, het gaat nog even door. 'Het idee dat ik al een tijdje had' betreft de lieve mensen in de sidebar. Dat zijn de mensen die ik volg (ja, de mensen die mij volgen zijn ook lief hoor, maar die staan sowieso op beide plekken) cq. mijn beste (kunstzinnig-actieve) (ja ik heb ook andere!) vrienden en ik wou graag hun blogs en hun werk beschrijven. Dat klinkt saai, maar wacht maar, ze zijn allemaal de moeite waard! Maar dat komt dus in een volgende blog. Alles komt in een volgende blog. Alles hangt samen. Interleukines zijn gewoon zo leuk. (Ha, ha, snap je 'm?) (Oh wat ben ik ook een lolbroek)

Ik heb Amanda Palmer gezien gisteravond. Neil Gaiman was er. (Weet je nog?) Neil Gaiman zong dat ene liedje. Ik zeg dit gewoon zonder uitdrukking want het was onwerkelijk. De jongen uit de support act (The Jane Austen Argument) zong zo extreem mooi dat ik niet de ballen had om er goed naar te luisteren. En hij leek op mijn dokter, een 'ligterdikopdatdienietheteroisman' (dit was een injoke waartoe je de blog van Ezrasaurus (zie sidebar) moet lezen om 'm te begrijpen.) En dat is dus een held, die dokter zag ik gisteróchtend, het is zo gek dat dat op dezelfde dag heeft plaatsgevonden *weekdiermoment* en de dag daarvoor -

Wat zei ik ook alweer over dat je sommige dingen het beste niet met het Internet kan delen? Eigenlijk wil ik ALLES delen, maar ik ben niet de enige persoon in mijn leven, er is sprake van verstrengelde belangen, en, nouja, goed, ik wil dus gewoon bloggen en dat een blog ook serieus wordt genomen op de kunstacademie, en dat houdt in dat ik er rekening mee moet houden dat men het dan dus ook kan lezen, maar zoals iemand laatst tegen me zei 'ik vind de spanning wel leuk'.

En er waren ook doventolken. Tijdens Amanda Fucking Palmer (ja, dat is in feite de naam van de show dus ik kan 'tijdens' zeggen). Gaaf. Ze stonden aan de zijkanten van het podium en dansten hun gebaren, ik betrapte mezelf erop dat ik steeds naar ze keek in plaats van naar de zingende mensen, zo cool om te zien. En Neil Gaiman zette gewoon echt dramatisch verkeerd in en toen schreeuwde Amanda Palmer 'I LOVE YOU' en dat was het beste moment van het concert, en na dat nummer hadden ze een tongzoen.

Verder heb ik het motto van mijn blog veranderd. Er stond eerst: v00r en d00r humeurige huismuizen, pedante pechv0gels en ander 0ngelukkig 0ngedierte, een 0l0ze 0de aan de landerigheid van zich uitsmerende dagen tussen plicht en pl0t, draf en dr0merij, st0f en staren, 0nbanaal en 0nbenul: EEN BL0G


En dat ging over het feit dat het 'niet zo goed met me ging' (oh heerlijk die eufemismes) vlak voor en tijdens deze vakantie. Maar mijn dokter bevestigde dat depressieve verschijnselen (ga eens googlen op 'candida' als je er last van hebt) na een tijdje op dieet te zijn geweest inderdaad verdwijnen. Dit heb ik zelf ook gemerkt. Nu zijn ze dus weg (en binnenkort mijn eczeem ook hopelijk, er is in ieder geval een bom interleukines ontploft) en de vakantie is ook voorbij dus het was tijd voor een nieuw motto. Dit heeft als thema 'alfabet'. Ik moet toegeven dat ik moeite had om een goed x-woord te vinden, maar deze is perfect. Het bestaat echt. Google dat ook maar. Google alles uit deze blog maar, dan kunnen we erover praten. Xoelapepel. Ik schiet nog steeds in een hysterische lachstuip als ik het type. Ik bedoel, xoelapepel?

Urlg, ik heb keelpijn. Dat is een nadeel van elke dag met de trein reizen. Al die ranzige zieke stinkende verkouden mensen die dan nét naast je gaan zitten, brr. Oh shit, en nu ben ik juist vergeten vandaag mijn extra vitaminepil te nemen. Lekkur handig.

*Ik ben gewoon geïnteresseerd in depressie, zoals je zo onderhand wel zult weten, zelf ben ik nu verre van depressief, zoals je misschien wel kunt afleiden uit het stuitergehalte van deze blog. Dit in tegenstelling tot mijn soms wellicht wat hysterische W+J-momenten, maar die horen gewoon bij het levon.
**Nirwanapunten horen bij een puntensysteem dat losjes gebaseerd is op het boeddhisme (al zou Boeddha zich waarschijnlijk omdraaien in zijn graf, of wetend glimlachen - ik hoop dat laatste) dat ik zelf heb uitgevonden. Men krijgt een nirwanapunt als men een gevoel van eenheid ervaart.

maandag 5 september 2011

Stress

Eersteschooldagzenuwen, oh, ik ben zo'n puber. Heb nauwelijks geslapen en toen ik wel sliep droomde ik iets met treinen, wat ik altijd droom als ik gestresst ben en de volgende dag ergens naar toe moet met de trein. Meestal droom ik dan dat ik 'm mis. Deze keer droomde ik dat ik op bezoek ging bij een vriend van mij wiens vader was overleden. In werkelijkheid is zijn vader helemaal niet overleden. Ken je dat, dat je soms hoopt dat een droom niet een voorspellende is?

Wat een weekend. Ik was gisteren zo triest. Ik was bij de verjaardag van mijn kleine neefje en het kwam geen moment in mij op dat het voor hem een belangrijke dag was, ik moest continu mijn tranen inhouden en heb me veel afgezonderd in de regen buiten. Het was zo'n dag dat het fijn was om naar de regen te kijken. Ik had niet naar de verjaardag moeten gaan en thuis moeten blijven om de hele dag in mijn eentje naar de regen te kijken. Want toen ik thuis kwam had ik een middag waarin alles negatief was en mijn gedachten de verkeerde kant op gingen. Gelukkig trok het 's avonds weer weg en toen voelde ik me weer in evenwicht, maar wat was dat? Was het een reactie op iets wat ik heb gegeten? Dat ik mijn emoties onderdrukt had? Ik ben zo bang dat ik het komende schooljaar terechtkom in zo'n draaikolk van negativiteit, want dat had ik het eind van het vorige semester ook, en dat ik er niet meer uitkom. Ik ben iemand die in geval van twijfel doorzet, met als smoes 'dat ik er altijd nog mee kan stoppen'. Maar dan is het dus al te laat. Ik ben verstandig, niet impulsief. Het heeft me wel goede dingen gebracht maar ik heb er ook meerdere keren een prijs voor betaald, een draaikolkprijs. Ik heb soms het gevoel dat ik word geleefd. Misschien is nu het juiste moment voor impulsiviteit.

En ja, ik heb dit altijd, en meestal blijkt de volgende dag dat ik me voor niets zorgen heb gemaakt.

donderdag 1 september 2011

Terug naar school

Ik moest vandaag mijn rooster ophalen op school en

gloep*, 
dat was als vogelpoep, 
stomend uit een vogelkont 
tijdens het hardlopen in je mond

(speciaal voor Ezra)

Afgezien dan van het feit dat bepaalde dingen wel leuk waren, zoals mijn vrienden weer zien MAAR MAANDAG ALWEER NAAR SCHOOL EN MORGEN EN OVERMORGEN NOG WERKEN AAAAH en een agendakleurtje kiezen AAAAH MORGENOCHTEND VAKKEN KIEZEN AAAAH en ontdekken dat er een vakklas Graphic Novel wordt gegeven AAAAH NIEUWE KLAS AAAAH en dat ik eindelijk de huisbaas heb gebeld over die lekkage AAAAH PUNTEN VAN VORIG JAAR DIE IK NIET GEHAALD HEB AAaaaAAAaaaaAAAH vrienden AAAAAAH vrienden AAAAAAH vrienden AAAAAAH

Op dit moment strijden er twee circuits in mijn hersenpan tegen elkaar, en de ene delft het graf voor de andere en de andere delft gewoonweg het onderspit dus die wordt in feite levend begraven want het onderspit, voor uw informatie, is de onderste laag aarde en degene die het onderspit delft, het verantwoordelijke, volwassen circuit in dit geval, doet in feite het zwaarste werk, en aangezien ze in dit voorbeeld samen een graf aan het delven zijn voor deze knakker, graaft ie zijn eigen graf door überhaupt de strijd aan te gaan, snap je, want degene die bovenaan staat, het stresskipcircuit in dit geval, gooit straks natuurlijk de hele boel naar beneden en dat is waar het verantwoordelijke circuit nu aan het circuiteren is dus DIE ZAL DAN WEER BIJ DE VISSEN GAAN ZWEMMEN en ga zo maar door.

Ik moet nu gewoon gaan slapen en hopen op een chameleoncircuit**.

*Donald Duck-referentie.
**Doctor Who-referentie.