dinsdag 25 december 2012

Een dagje Zutrecht

Het stadsbeeld van Zutrecht leent zich perfect voor een romance. Maar toen begonnen de problemen...

Dit is niet Enes' fiets, ook al doet hij vermoeden van wel. Het is de fiets van een meisje dat van sprookjes houdt en vandaag één hap van een appel heeft gegeten. Hoe we dat weten? In het mandje vonden we het restant. Toen is ze waarschijnlijk in ademnood tussen de reling door getuimeld, en meegenomen door de waterdwergen (kappa's) om in een waterdicht aquarium gevuld met slaapstof te bewaren. Ik heb hiervan geen sluitend bewijs, slechts deze foto:

 Waarschijnlijk is er een beetje slaapstof blijven hangen. Van slaapstof, onzichtbaar voor het oog, is bekend dat het je in kleine hoeveelheden kan laten niezen, en ik ben erg gevoelig voor zulke dingen: vlak nadat deze foto werd genomen, kreeg ik een enorme proestbui. 
Het pijnlijkste aan dit verhaal was dat ze op de voorkant van haar fietsje een afbeelding van Sneeuwwitje had geplakt.

Over afbeeldingen gesproken: de stokbroodman had weer toegeslagen. Als spoor laat hij overal op de ramen reflecties achter van zichzelf.

Ook steelt hij kaaswielen. Helaas is dit de enige afbeelding die we aantroffen: deze zaak hebben we overgelaten aan de Zutrechtse politie.

 In de haven, op zoek naar een onderzeeër. Enes heeft aan zijn oppaskindje uit Ecolonie verteld dat hij uit een onderwaterstad genaamd Zutrecht komt, en dat hij in Ecolonie arriveerde in een duikboot. Dit is niet helemaal waar: zijn duikboot is voor die tijd gezonken, dus zochten we een nieuwe, om een ansichtkaart te kunnen ensceneren.

Google maps werkt ook in Zutrecht. We hadden de locatie van een onderzeeër opgezocht. We waren alleen iets te laat vertrokken. Hier was het nog licht, maar spoedig werd het donker. En toen kroop deze jongen uit zijn hol:

In Zutrecht, zeggen ze wel eens, zijn de schildpadden een slagje groter. Wij hebben het aan den lijve mogen ondervinden. We wisten toevallig dat het gooien van brommeronderdelen hen tijdelijk kan afleiden, omdat schildpadden, ook al doet hun postuur anders vermoeden, verwoede nozems zijn. Het schijnt dat ze hun schild kunnen afwerpen en dan plotseling helemaal zo traag niet zijn. Wij hebben het niet zo ver laten komen. We maakten dat we wegkwamen. Die onderzeeër komt wel weer een andere keer. Je kunt niet alles overhebben voor de fantasie van een kind. Het rode fietsje heeft ons overigens wel een dienst bewezen: bepaalde bouten en moeren kunnen doorgaan voor brommeronderdelen (als je goed kijkt kun je de bout zien die Enes hem toegooide vlak voor ik de foto nam).

woensdag 19 december 2012

Gifts and memories from Ecolonie

a bunch of stuff with sentimental value laying on my bed

Around the clock: a note from a card reading with José, Bianca and Michael, a portrait of Lilian, a package of notes from an information evening about the gardens with Michel, örmus in a bottle, a bee I got from Enes, charcoal from the campfire, a piece of cloth I used to sew a heart on my trousers, a note from Hidde about the breakfast that he left on my door when I was eating pancakes at Forge Neuve, a stone I found on the porch, a card from Enes, a note from Nora that helped me deal with a difficult situation, DIY-dried plantain (weegbree) in a bag, a boat that Mike folded for me, in it's shadow a candle that says 'night queen' (guess from who?), an origami bird from Aki, an elder wooden ring from Michael, a dried flower of which I had lots in my blokhut, a chamomile or feverfew (moederkruid) flower that was picked somewhere, a heart I got from Irma, a letter from Bianca for me and Enes, a flower that we kept in Aqua, a drawing on which I wrote the email adresses of Maartje, Alicia and someone I don't remember, a note from Aki on which he spelled his own name in Japanese and the name of Haruki Murakami, two bags of tea (apple and plantain) from Michael and a little piece of cardboard from Bianca that says 'from the moment of commitment, nature conspires to help you'.

Hands


She walked into my life. Just like that. I remember her arrival, she was straight-backed and clear-eyed, like the world was something to discover, not to fear.
She took my hand. Hers were often cold and easy to numb, mine itching with energy. We learned how to give and receive, called each other strong-hearted and strong-willed. She left, but we didn't let go. This went beyond friendship. It was about exchanging information, without question, without doubt.
When she came back I took her by the hand.
To take someone's hand and from then on walk together. Just like that.

dinsdag 18 december 2012

I left this city, now I can't find it back

I was walking in nature today, allowing my thoughts to take me on a train, talking to myself, singing to the weather, because when I notice the weather in English, I am thrown into this song that goes like 'whatever the will of the weather/whether it shines or snows/where-ever I'm going I go/in search of a rose' which is simply always true if your name is Roos, this is prove that being in weather (a.k.a. the outside) brings me back to myself, and my voice got louder and louder, until I noticed that I spoke, dwelling and dreaming, jumping to conclusions, this sentence: 'I have so many people in my life right now'. When I looked around, however, I saw only trees. This was a startling experience. I paused.
I have so many trees in my life right now, I adjusted quietly.
I giggled.
I started walking again.
The quality of the walk was improved.

maandag 17 december 2012

stemloos

weemoed doorvoer me,
schoon en veilig,
zonder sporen na te laten
op zijn gezicht zag ik niets
dat dit weerspiegelde
en toch was hij de haven
van mij, de stemloze zee

vrijdag 14 december 2012

The heart guerrilla

As you know I spent almost 4 months living and working in an ecological village. At first it was great, living a simple and natural life, being surrounded by a community of open-minded and open-hearted people. But after a while it started itching. I blamed myself for being restless, which was also true.* But there was more. I will tell you a story of something that happened at Ecolonie, but beware: it doesn't make the positive impression I have of the place any less true, and I don't want to be a backstabber either. I only want to share a side of my experience that is also true.

At first there were the hearts on the windows. In the misty surface we drew with our fingers the shape of hearts. It had been going on for a while, until the leader came by when I was cleaning the kitchen and asked me to 'erase the stupid drawings' as well. It made me upset. I did what he asked, but couldn't resist drawing a couple of small hearts on paper that I struck to the humid windows. From that emotional impulse the idea rose to draw hearts everywhere, like the most innocent graffiti: a love offensive.

So we made hearts in the butter one morning. We carved hearts in pumpkins left over from Halloween, with candles inside. We lay patterns of chestnuts on the window-sill in the shape of hearts. We pricked the drawing-pins on the information board in the shape of a heart. And we continued drawing hearts on the windows. I went a little bit further. I sewed a heart on the knee of a pair of trousers that had been torn. Soon the heart movement was being led back to me. A permanent inhabitant asked me to stop making hearts, because, and I quote, 'it is too dominant, and it might annoy other people'. She didn't give me practical limitations, she only talked about the psychology she suspected behind this, like she wanted to give me a lesson of education. I wanted to dominate. And with what? With the symbol of a heart. I was so overwhelmed by the aggressive way this was being communicated to me that I succumbed, and agreed to stop. I kept my word, but the other members of the heart movement continued.

Something else happened, which is not important to the story but enhanced the feeling that it would be destructive for me to suppress my creativity any longer. So I made a plan. I was so scared to put it out there that I first tried to make peace with the inhabitant that forbade me to make hearts. I told her that since I stopped making hearts, I suddenly saw them everywhere, which was also true.* She told me that nature gives you everything you need and that you could find every symbol in nature. Nice. That children need symbols to get a grip on the world, but adults don't. Adults who do, she replied to my question, 'should grow over it'. Not so nice. But I wanted to get a clear view on her perspective of symbolism and the expression of love through a symbol, because I hoped the disagreement would be a total misunderstanding. It wasn't.

She stated a whole lot more about the dark side of love that just didn't make sense. To me it felt like there was no other reason not to draw hearts other than a personal grudge she kept. So I got back to the plan, because that was a much nicer thing to do anyway. It was my intention to unite everyone that lived in the community, to 'dominate everyone with love', so to say. The weight of what I was about to do paralyzed me, and I almost didn't, until the very last day. A small group of wonderful friends helped me. We met on the court, in front of the dining room, at the lunch break. One of us went up to the bathrooms at the second floor with a photo camera. And together we made this:


This photo is honestly the most important statement from this story. 

I don't know what would have been created if I had invited everyone, also the leaders. I was led by the fearful intuition that it was probably too much to ask to make everyone happy, but I'm glad that it at least made some people happy. To be in a place of love even when other people tell you not to, tell you that your way of being is too dominant and might annoy other people. I did something that was incredibly hard for me, for the sake of beauty and love. I created my own truth.  

donderdag 13 december 2012

Aqua and the lake, Sven playing guitar, people eating


I didn't make that much video's and photo's when I was there. I preferred living in the moment. In total I shot 6 video's and 38 photo's, from over a period of 4 months. This is the only video I feel like showing. It captured a moment with a typical Ecolonie feeling. Enjoy.

donderdag 6 december 2012

Een draaiend wiel

Inmiddels ben ik in niet onaangenaam tempo een nieuw leven aan het opbouwen. Herenigd met Enes en klaar voor een nieuwe vlucht. Allebei ervaren we dat de stad waar we vandaan komen ons niets te bieden heeft, ons niet schraagt. Spelenderwijs, al pratend en mediterend, creëren we zo onze volgende reis, geijkt op onze ervaringen in Ecolonie en onze huidige beleving terug in Nederland.

Het is fijn om een kijkje in elkaars leven te kunnen nemen. Er gebeuren mooie dingen in de ontmoetingen met andere mensen, sleutelfiguren die dingen ontsluiten bij elkaar. Dingen die vorig jaar nog betekenisloos en verwarrend leken vallen nu ineens op hun plek. Emotionele patronen komen los. We zijn erg gelukkig en het enige wat soms een spaak in het wiel steekt is dat we soms moeten leren om ruimte voor onszelf te nemen, een belangrijke vaardigheid als je samen op reis wilt gaan.

Ik heb een klein vrijwilligersbaantje in de kinderboekenwinkel gevonden. Het is goed om iets te doen te hebben, mij te kunnen inzetten, mijn vaardigheden te delen. Consume less, share more.

We zijn van plan via (gemeenschappen in) Frankrijk, Spanje en Marokko naar een gemeenschap op de Canarische Eilanden te reizen, en een weg te vinden in het bij elkaar brengen van geld en het indelen van tijd en ruimte vóór de reis.

Ik ben bezig dingen in perspectief te brengen.

We vieren vakantie.