maandag 9 juni 2014

Zelfvoorzienend leven #1 - inleiding

Over mijn ervaringen in ecologische leefgemeenschappen: shit opruimen, leven bij de dag, en de vervulling van huis-, tuin-, en keukenwerk

Ik heb een tijdje geleefd en gewerkt in 4 verschillende leefgemeenschappen in het buitenland. Een vijfde in Nederland heb ik drie dagen bezocht. Hier heeft Enes een maand gewoond en gewerkt. Aangezien we dezelfde weg gaan en onze ervaringen intensief uitwisselen en delen, kan ik spreken van ervaring in totaal vijf gemeenschappen. 

Ik wil hier graag over vertellen. Nog niet eerder heb ik over het leven in zo'n gemeenschap geblogt. Noch over de reikwijdte van deze ervaringen voor mijn levensdroom. 
Wel heb ik een globaal verslag van elke gemeenschap an zich geschreven (Old Hall, Monkton Wyld Court, The Boghill Centre). En betreffende Ecolonie: een incidenteel verslag van mijn metaforische wederwaardigheden met een kruiwagen, wat hevig spirituele bespiegelingen over afscheid, een beschrijving van het enige grote kunstwerk dat ik na de kunstacademie heb gemaakt, en een nu-ben-ik-weer-thuis-en-dit-zijn-mijn-gevoelens-blog. En natuurlijk dat gedicht over het liefdesveld in de Aqua waarbij we allemaal op een kluitje zaten en elkaar streelden enzo: moedermoeras.

Voor iemand die nog nooit op zo'n manier heeft geleefd, kan het moeilijk zijn om je een voorstelling te maken van hoe het voelt als je je er helemaal in onderdompelt. Ik hoop dat ik er iemand mee kan informeren, inspireren of prikkelen. En ik hoop dat ik er mensen mee zal aantrekken die met mij in zee willen gaan om zelf iets op te zetten, en ze op deze manier uitgebreid kan vertellen wat ik weet en waar ik sta. 



Genoeg inleiding. De informatie die ik wil delen kan ik niet allemaal kwijt in één blogpost, dus zal ik er een serie van maken. Deze heb ik niet zozeer verdeeld in onderwerpen of er een structuur aan opgelegd, aangezien ik me liever laat leiden door mijn intuïtie. Stel je voor dat ik weer eens 'slim ga doen' - een valkuil waar ik graag in mag vallen! Ik weet niet waar ik moet beginnen, maar dat is goed, want het betekent dat mijn hart zal gaan spreken, en niet mijn verstand. 

Wat is de aanleiding van deze blogs? Ik lees nu Het jaar van de Vloed (inmiddels heb ik de hele trilogie uit), van Margaret Atwood, een fenomenale schrijfster, dat een post-apocalyptische wereld beschrijft die ten onder is gegaan door de macht van de technocratische elite (CorpSeCorps), en het ontstaan daarin van een groepering die zich de Hoveniers van God noemt. Ken je prepping? Prepping is het je voorbereiden op de apocalyps door voorraden aan te leggen en op een zelfvoorzienende manier te leren leven: reuse, recycle en re… wat was die laatste ook alweer? Maar goed, de inventieve beschrijvingen van deze Hoveniersgemeenschap brachten me even terug naar mijn eigen ervaringen in zulke gemeenschappen, en het verlangen dat ik voel om in harmonie met de natuur te leven. 

Zonder te verzanden in doemgedachten a la prepping, met uitweidingen over Monsanto en chemtrails en dergelijke, zal ik me vooral gaan focussen op hoe fijn het voor onze ziel voelt om te leven op een zelfvoorzienende manier, dagelijks werk dicht bij de natuur te verrichten, en je continu in verbinding te voelen met de gemeenschap om je heen. Ik zal het sprookje beschrijven, de lessen, de pijnlijke of extatische groeiprocessen, de verrassingen en de desillusies van dit leven. 


Zoals: de kruidentuin van Ecolonie in de winter - eigenlijk alles in de winter

Voor mij is het belangrijk om een alternatief te bieden. Iets nieuws te laten opbloeien in liefde. En daar is eerst braakligging voor nodig. Dit is een term uit het boek van Atwood. Haar jargon voor depressie. De ziel gaat in een fase van rust en inkeer, om zich voor te bereiden op een nieuwe vruchtbare periode. Uit de neutrale leegte laat je nieuwe zaadjes ontkiemen, en richt je je daarbij op de liefde, dan laat je de angsten vanzelf los. Deze braakligging heb ik inmiddels wel gehad, maar ik verkeerde er wel weer een beetje in na Ecolonie. Dit was voor mij een levensveranderende ervaring. Ik zei toen ik net terugkwam: de komende fase is voor verwerking en toepassing van wat ik heb geleerd. Eerst moest de aarde zich klaarmaken voor de volgende cyclus. En dat begint, voor jullie althans, met het delen van mijn droom. 

Om zowel te wonen als te werken op één en dezelfde plek, dat is al een ervaring op zich. Om continu dezelfde groep mensen om je heen te hebben, en het zien van onbekende gezichten te ontwennen, ook dat is een vreemde gewaarwording. Het is een hele overstap zo te willen leven, en eentje waar je met lichaam en ziel bereid toe moet zijn. 


Toen wisten meneer Pizzazi en ik nog niet dat we allebei graag die ruimte tussen ons wilden verkleinen, en wat doe je dan? Juist, je laat je oksel zien

Voor mij begon het inderdaad met een ontwaken, een crisis in de vorm van ziekte. In de leegte die ik toentertijd voelde, ontstond het verlangen naar leven in de natuur. Ik liet mezelf sterven aan de verlangens van mijn ego, en volgde mijn hart, niet wetende wat de volgende stap zou zijn. De eerste weken in de leefgemeenschap had ik diarree. Ik liet letterlijk van alles los in sneltreinvaart. Gelukkig kwam er al snel een engeltje om mij steun te bieden in de overgang van egobewustzijn naar hartsbewustzijn. Meneer Pizzazi, meende één van de vrijwilligers te weten, zou arriveren en bij haar intrekken. Hij zou wel een Italiaan zijn. Dit was hij niet. Wat dan wel, had ik heel naïef eigenlijk niet door, maar ik weet nog wel de eerste gedachte die ik had toen ik hem zag: 'dat zou hem wel eens kunnen zijn'. En ja, hij bleek zich inderdaad te ontpoppen tot een zielsmaatje, en dat is veel belangrijker. 

Aldus gesteund, voelde ik me al snel in mijn element op de zelfvoorzienende weg. Ik herkende het. Ik voelde hoe ik dit hartbewustzijn kon verankeren voor nieuwkomers, en in een voortdurend proces van kennismaking en afscheid informatie kon uitwisselen met mensen van allerlei leeftijden en achtergronden. Deze openhartige ontmoetingsstroom is één van de verdiensten van reizen. Maar dit kan ook ontstaan als je voortdurend op dezelfde plek bent, en er mensen langsreizen. Michael, het hoofd van de tuin in Monkton Wyld Court, Engeland, zei dat hij zo in één jaar tijd meer mensen had ontmoet dan wanneer hij zelf op reis zou zijn gegaan. 


Hier in Old Hall draag ik nog steeds hetzelfde shirt, inmiddels is het een paar maanden later (oh haha wat een goede grap)

Een systeem waardoor dit mogelijk is, is Wwoofen. Dit staat voor World wide opportunities on organic farms. Sommige leefgemeenschappen werken niet per se met Wwoofing, waar je lid voor moet zijn, daar kun je ook terecht via hun website. Maar hoe dan ook: je verricht werk tegen kost en inwoning, meestal rond de 30 uur per week. Dit vrijwilligerswerk kan van alles zijn: van tuinieren tot assisteren in de keuken tot schoonmaken. Ook zit er soms onderhoudswerk bij, of, als er dieren aanwezig zijn, strontscheppen. Dan krijg het geheel echt een boerderijsfeer. Maar huis, tuin en keuken zijn toch wel de hoofdmoot van het werk in een leefgemeenschap. 

Ik heb een paar onderwerpen waar ik over wil schrijven (o.a. de dikgedrukte begrippen), en dan zal deze blogserie regelmatig gaan verschijnen. 

Veel liefs,


je zelfvoorzienende aspirant

Geen opmerkingen:

Een reactie posten