maandag 27 oktober 2014

Fan

deze blog is spoilervrij

Ik ben tot over mijn oren verliefd. Mijn ziel is in beroering gebracht. Mijn wereld heeft plots kleur gekregen en een behoefte is vervuld waarvan ik voorheen niet wist dat ik hem had.* En na amper drie dagen een magische tijd samen te hebben beleefd, werd mijn hart gebroken door het afscheid. In die drie dagen heb ik emotioneel trauma geleden, levenslessen geleerd en ben ik in verrukking gebracht door geliefde ontmoetingen, spannende ontwikkelingen en opgetild door verbeelding waarvan ik niet wist dat deze mogelijk was. En niemand weet ervan. Op het oog lijkt het alsof er niets is gebeurd. Alleen mijn letterlijke ademloosheid blijft achter als een echo van mijn ervaringen.


Ik heb het over een boek. En het is lang geleden sinds een boek zo voor mij tot leven is gekomen. Vroeger**, toen ik nog een tiener was, die zich geen raad wist met de wereld en liever vluchtte in haar verbeelding, heb ik mijn hart opgehaald aan de boeken van Robin Hobb. Ze schrijft lijvige fantasyboeken vol diepgaande emoties en levensechte personages. Vooral de boeken over het personage Fitz spraken me aan. Fitz is de bastaardzoon van een kroonprins, voor wie een lot als moordenaar is weggelegd, een instrument van de intriges aan het hof. Hij wordt verliefd, blijkt over magie te beschikken (beide soorten!) en dan ontrafelt zich een epische plot over profetieën en hoe het lot van de wereld van hem afhangt, want:

It's all connected. When you save any part of the world, you've saved the whole world. In fact, that's the only way it can be done.

Uit het boek: De gouden nar. 


de nar en Fitz, 2009

De nar is een ander personage dat mijn hart heeft gestolen. Een bleke, slanke figuur met een vlijmscherpe tong, mysterieuze uitspraken en een groot hart. Hij is een Witte Profeet, niet helemaal menselijk. De band tussen Fitz en de nar gaat diep, hoewel Fitz zo menselijk is als iemand maar kan zijn. Hij is een typische lompe man, gekweld door pijnen uit zijn verleden, bij tijd en wijle geleid door zijn dierlijke, wolfachtige kant, maar ook met een diep en rijk gevoelsleven. Fitz heeft geleerd zich te vermommen, maar de manier waarop de nar maskers opzet, waarbij hij verschillende facetten van zijn persoonlijkheid laat spreken, is, tja, HEEL ERG SEXY. (Sorry, ik liet me even gaan.) Die facetten zijn wel een thema van Hobb. Ik vond het in dit boek vooral interessant te lezen hoe bepaalde personages verschillende delen van Fitz kunnen geven wat hij nodig heeft. Dat heeft me wel aan het denken gezet: bij elke geliefde of naaste haal je iets anders, maar kun je het uiteindelijk allemaal wel in jezelf vinden, dat wat die ander in je aanspreekt? Het zou onverstandig zijn je geluk compleet te laten afhangen van een ander, maar die voegt zeker wel wat toe, en als je iemand moet missen die zo'n wezenlijk deel van jou tot leven heeft gebracht, is dat als een litteken dat bij de seizoenswisselingen altijd zal blijven trekken. Fitz heeft een neiging tot zelfmedelijden en trekt zich dan terug op zijn schrijfkamer, waarbij hij zichzelf van alles kwalijk neemt. Dat is zo ongeveer de toon van de boeken. Heerlijk om je mee te identificeren op donkere avonden.

Daarnaast eten ze veel stoofpotten, hompen brood met kaas en roomboter, vlees aan het spit, soep met wortels en uien, gedroogd fruit en noten geroosterd in een honinglaagje. Ik vind dat allemaal heel lekker klinken en zou bijna een keer vlees aan het spit willen eten, als ik niet in het echt een soort veganist zou zijn geweest. De mode die werd beschreven sprak mij als tiener zo aan, dat ik mijn oorschelpen opmaakte met oogschaduw - iets wat mijn vader toentertijd maar een rare bedoening vond, een dochter met groene oren. Ik had een narrenmuts, gekocht op een middeleeuws event, en droeg deze naar festivals zoals Castlefest en de Elf Fantasy Fair, waarbij ik strepen over mijn ogen tekende en zelf ruitenpakjes naaide uit t-shirts met verschillende kleuren. En ik maakte fanart. Heel veel fanart. Autocorrectie maakt 'fanaat' van dat woord, en dat klopt ook wel een beetje. Hoe kan je aan niet-lezers beschrijven wat een goed boek met je doet?

Hobb heeft drie trilogieën geschreven over de wereld van de Zes Hertogdommen, waarvan twee over Fitz en de nar gaan, en een tetralogie (van vier boeken) en de andere trilogie gaan over de terugkeer van de draken. Het blijkt allemaal met elkaar verweven te zijn. Na de tweede trilogie over Fitz en de nar, stopte ze met hun verhaal, tot teleurstelling van vele fans. En nu, jaren later, keert ze er weer naar terug. Toen ik in één van haar boeken een stapeltje verloren gewaande boekenbonnen vond, heb ik stante pede dit nieuwe boek gekocht. Ik las vooral 's nachts, droomde een stressdroom over het einde, herlas de ochtend na mijn nachtbrakerij een aantal cruciale passages, en schreef er geestdriftig over in mijn dagboek waarbij ik woorden als 'goddelijke ervaring' gebruikte. Tja, je bent hooggevoelig of je bent het niet, hè. En nu zit ik in een zwart gat, dat ik probeer op te vullen door deze blog te schrijven. Maar ja.

Narrin en Kester

Dan nog iets anders: de laatste keer dat ik haar boeken heb herlezen, is zo'n vijf jaar geleden. Dat was voor mij de aanleiding tot het begin van het een fantasy-epos van eigen hand. Na een paar hoofdstukken groeide het me boven het hoofd. Maar het blijft dierbaar voor me, anders dan mijn andere pogingen tot schrijverij. De hoofdpersonen in mijn verhaal heten Narrin en Kester. Hun queeste betreft het terugbrengen van de magie in de wereld. Daarbij krijgen ze hulp die zich uitstrekt over de eeuwen, via een briefwisseling van twee tragische vorsten, die eerdere incarnaties van hen blijken te zijn. Narrin is een klein, bleek, blond meisje met pluizig haar, dat heel gevoelig is en niet wordt begrepen. (Ha, de drie verwijzingen in deze zin! Wie ze raadt, krijgt één van mijn boekenbonnen!) Dat is maar goed ook, want ze beschikt over een gevaarlijke magie. Ze wordt gered uit haar netelige leefsituatie door Kester, de hofnar van de koning, en opgeleid tot assistent-nar. Nu ik dit boek heb gelezen, weet ik niet of ik dat verhaal ooit zal afmaken. Hoe kan ik ooit zo'n rijke ervaring recreëren als ik zelf de schrijver ben, en vervelende zaken als research moet doen? Maar het viel me op dat ik inmiddels veel weet over het boerenleven en het leven in gemeenschappen, en dus wel wat uit mijn mouw kan schudden wat middeleeuwse samenlevingen betreft. Daarnaast is mijn cursus natuurlijk een afspiegeling van magie, of, in een groter geheel bezien, andersom. Dus ik heb inmiddels wel wat meer toepasselijke levenservaring. Misschien moet ik dat manuscript toch eens afstoffen. Me onderdompelen in de elementen uit deze verbeeldingswereld die mijn ziel zo bewogen. Zelf creëren als een rebound-relatie.

*als ik het goed hebt, vindt deze zin, die tot mijn repertoire behoort, zijn oorspong in één van Hobbs boeken
**=nu (who am I kidding?)

2 opmerkingen:

  1. Nooit geweten dat Robin Hobb een vrouw is :P Je omschrijving van de personages is zo aanstekelijk dat ik nieuwsgierig word naar de boeken, zij het niet dat het op dit moment een onrealistisch streven is om ze daadwerkelijk te lezen. Misschien, ooit, als ik net zoveel lees als ik eigenlijk zou willen/moeten lezen...

    Naar je eigen manuscript maak je me ook nieuwsgierig! Ik weet niet of dit het verhaal is waar je het eerder over hebt gehad, maar het detail over die incarnaties vind ik erg cool. Het is wel herkenbaar dat je na het lezen van een goed boek het gevoel hebt dat je net zo goed zelf kunt stoppen met schrijven, maar dat ebt bij mij altijd vanzelf wel weer weg, omdat ik die verhalen tóch wil schrijven, zelfs als het alleen voor mezelf is. Afstoffen dat manuscript!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Leuk, misschien ooit ja…

      Ja, dat is het verhaal waar ik het eerder over heb gehad. Ik merk wel dat erover praten maakt dat ik er minder snel aan ga schrijven :P Maar dank je voor de motivatie :) Ik wil het ook vooral voor mezelf schrijven, goed gevoel is dat. Ja, haha, dan moet je even herstellen van een goed boek :P

      Verwijderen