maandag 8 augustus 2016

Hoe om te gaan met verveling, in twee stappen: één vooruit, en eentje terug

Terwijl mijn vriend late pizza's aan het maken is in zijn ruime huis, heb ik genoeg tijd om te berichten over het luxeleventje dat ik leid. Je hebt in de literatuur/films van die personages die in grote weelde leven. Of die introuwen in een rijke familie en dan in grote weelde leven, zodat ze niet meer hoeven te werken. En dat ze zich dan enorm gaan vervelen. Ennui. Madame Bovary, bijvoorbeeld. Alle gemakken zijn er, ze hebben alles wat hun hartje begeert. En toch is het niet genoeg. De vrouw in de zijden jurk kijkt melancholisch door het enorme boograam de uitgestrekte tuinen in, slank en onvervuld. Weer een dag zoals alle andere. Ontbijten, thee, lunchen, wandelingetje, thee, beetje converseren, borduren, avondeten, slapen. Etcetera.


Dat ervaar ik nu ook. Ik ben natuurlijk obligaat dankbaar hiervoor, het voelt alsof ik van adel ben, een verwend, elitair personage, om even in de lijn van de romanpersonages te blijven. Tot zover de politiek correcte kanttekening. Kijk universum, ik ben dankbaar! DANKBAAR! Hier valt niets te zien!

Want nu komt de 'maar', de hoop dat ik die tijdens het schrijven transformeer tot een 'en' (kijk, universum, hier valt te zien dat ik mezelf accepteer, zodat jij mij ook kunt accepteren):

Ik ben ontevreden. Niet gefrustreerd, maar ontevreden. Het slaat pas om in frustratie zodra ik er iets aan probeer te veranderen. Dus dat doe ik niet. Ik geef me lijdzaam over aan de verveling. En in plaats van er iets aan te doen schrijf ik erover, zodat de druk eraf gaat. De niet-zelfdruk in mijn keel die hier iets van wil maken. Schrijven op een semi-publiekelijke plek is voor mij net genoeg om het te neutraliseren. Dit is de stap vooruit die ik zet, maar het is geen echte stap, want ik kom alleen maar uit op dezelfde plek als vanwaar ik vertrok, door een stapje terug te doen en naar mezelf te kijken, naar wat is.

Ik ben er niet zo in geïnteresseerd of dit gevoel goed of slecht is. Dit is het gevoel (doe je mee?):

Je voelt een grijs waas opkomen, dat zich als een mist in je binnenste verspreidt en je zenuwstelsel verleidt tot een onwil om nog iets te doen. Alsof alle contouren in je leven plotseling afgestompt raken. Alles wat niet direct verband houdt met je persoonlijke interesses verdwijnt uit je geest. En dan kom je erachter dat je ook daar niet zoveel interesse meer in hebt. Nee, eigenlijk heb je nergens zin in. En tegelijk heb je het gevoel dat je iets kwijt bent geraakt, in dat grote huis, dat grote leven waar je in ronddwaalt. Moet je alle kamers en compartimenten afgaan om het terug te vinden, om er weer op te komen? Misschien, als je op precies het juiste tijdstip op de juiste plek bent, dat dan alles van waarde terugkeert - zo lang was het immers nog niet geleden dat je ervan werd beroofd. Hoe heb je het weten je kunnen laten ontglippen, als zand tussen je vingers? Met elke diepe zucht verspreidt het grijze stof zich in je longen. Je spieren verslappen, je conditie verslechtert met elke hartslag. Je bent het vermogen om je te bewegen nog niet kwijtgeraakt, en dat alleen al lijkt een argument om je zenuwstelsel weer te activeren, en wat je bewegen wilt beweegt, maar in een vacuüm, in een leegte. Je kijkt om je heen en ziet niks waar je blij van wordt. Wat een ruimte, wat een leegte.

Het is gewoon een rotgevoel, fysiek gezien: de puls staat uit. Er is geen energie. Nu begrijp ik wat 'fysieke melancholie' inhoudt. En ik ben conservatief (60.3 2x, waarvan de persoonlijkheidszon) dus ik wil vasthouden aan de status quo, en ben niet zo goed in het loslaten van de continuïteit. Met andere woorden: ik heb weer dezelfde blog geschreven als die ik altijd schrijf. Over het accepteren van het puls-mechaniek. Ach nee, ik hoef niks te accepteren. Ik hoef het alleen te ervaren. Te zijn. Te voelen, als een krachteloze hand die in een schoot valt. Verzet is zinloos.

Inmiddels heb ik mijn pizza allang achter de kiezen - heerlijk, dank je, die dure nieuwe vegan kaas van de ekoplaza is echt goed, ik zei toch dat ik een luxeleventje leid - en zit ik in een hele emotionele toestand rond een ander thema. Ik verveel me dus niet meer. Het leven gaat door. Toch lijkt het nooit te veranderen: ik ervaar elk moment als de status quo.

Stappenplan om met verveling om te gaan (voor individuele Generators)

Stap 1: zet een stap naar voren, kijk door het metaforische raam naar buiten. Zie je daar iets dat je bevalt? Zo ja, ga daar dan iets mee doen.
Stap 2: Zo nee, zet dan weer een stapje terug, en kijk naar binnen. En alles wat je dan denkt of voelt of vanbinnen doet is dan goed, ook als het niet goed is. Laat je hand krachteloos in je schoot vallen. Daag jezelf uit om roerloos stil te zitten, tot er vanzelf iets gebeurt, als een experiment. En een tijdje later sta je ineens ergens anders, tot je verrassing.

Verandering valt als een zwarte ster, en je zou wensen dat je hem kon zien. 

Dit alles geldt alleen voor mij. Tenzij het ook voor jou geldt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen