dinsdag 25 juli 2017

Ik ga niet meer (of minder) bloggen

Even een huishoudelijk mededeling. Ik voel de laatste tijd steeds minder zin om te bloggen. Sinds ik met Jong Bewust ben gestopt vallen er steeds meer gewoonten en handelingen weg die me van het geconcentreerde, smalle pad van mijn passie afleiden. Deze blog wankelt al een tijdje, en nu geef ik 'm het laatste zetje, met enigszins vilein genoegen kijkend hoe hij tragisch in de diepte stort. Net als veel tijd op social media doorbrengen, overigens, dat doe ik ook niet meer.

Deze tijd komt vrij voor allerlei creatieve projecten waar ik dag en nacht mee bezig ben (dat wil zeggen, het helen en meenemen van mijn dromen is er onderdeel van). Ik zit meestal in een creatieve flow die ik niet wil onderbreken, tenzij voor de heling van mijn weerstanden. Maar goed, dat moet ook wel, want zodra ik weerstand heb zit ik immers niet meer in mijn flow. Voor dat proces heb ik het nodig om mijn persoonlijke zieleroerselen meer bij mezelf te houden, en die niet zoveel te delen. Niet omdat ik niet open wil zijn (je moet dat verhaal van mij straks eens lezen, ik kan net zo goed naakt de straat op lopen - welkom in mijn onderbewuste en al mijn geheime seksuele fantasieën!) (urgh, niet aan je familie denken NIET AAN JE FAMI- te laat) (dat was een inkijkje in mijn schrijfproces, alsjeblieft) maar puur omdat het nadenken en nadenken en nadenken over mijn leven en daar blogs over schrijven teveel van me vraagt, en ik eindelijk die behoefte aan dit steuntje kan loslaten. Ik kan elk moment wel een fantastisch inzicht hebben en ik leer nu te vertrouwen dat de inzichten die het waard zijn om te onthouden, wel zullen blijven hangen. Ik hoef niet alles te boekstaven. Ik kan ook gewoon léven, weetjewel. Zonder zijwieltjes op het koord van mijn leven balanceren, dansen zelfs.

Ik ga dus geen waardevolle creatieve energie en hersenvloeistoffen meer laten weglekken naar deze blog. Want zo voelt mijn blog: als een vampier, die in plaats van bloed hersenvloeistoffen drinkt. Nou, zeg nou zelf, dat klinkt toch niet gezond?

Of ik echt ga stoppen met bloggen weet ik niet, maar ik ga er in ieder geval niet op dezelfde voet mee door. Wat je hier kunt verwachten zijn updates van mijn creatieve projecten, wanneer ik daar nieuws over heb. Mocht je nou echt gesmuld hebben van deze hersenvloeistoffen (wat ik me niet kan voorstellen, omdat het grootste deel van wat ik hier schrijf poep is omdat het alweer een dag later niet meer relevant is en mijn mind de eerste dertig jaar van mijn leven als thema 'onverantwoordelijkheid' heeft in de aanmaak en verwerping van mijn formuleringen), dan eh... dat weet ik eigenlijk niet. En dat is ook niet mijn verantwoordelijkheid. Wat wél mijn verantwoordelijkheid is, is ervoor zorgen dat ik dat ideeënboekje van mij te allen tijde bij me draag, wat er nog wel eens bij in wil schieten op cruciale momenten zoals tijdens wandelingen, en mijn hoofd zo vrij van zorgen maak als een onbeschreven blad en als een stuiterbal steeds weer val en opspring in blind vertrouwen dat mijn knallende passie mij het leven geeft dat ik verlang. Weet je dat ook weer.

Dus... dit is het zoveelste hoofdstuk in mijn onvermogen om me én te focussen op mijn creatieve projecten, én een lijntje naar buiten toe te houden, what's new hier... Hoe doen mensen dat toch? Het lijkt voor mij op cakes bakken terwijl ze de oven steeds open doen. Dat zou ik wel eens willen weten. Is dit weer zo'n verschil tussen introversie en extraversie? Hoe dan ook, een sociaal netwerk onderhouden is niet mijn grootste ambitie in het leven, maar mocht je graag contact met me willen, mijn mailbox staat voor je open (mijn telefoonlijn daarentegen heeft last van introversitis en trekt zich voor de nodige herstelperiodes dagelijks terug in de vliegtuigmodus). Ik verwijder hier niks, en ik verwijder ook Facebook niet, want daarvoor is het veel te handig, maar ik pomp er gewoon een stuk minder creatieve energie in. Heerlijk. Opgeruimd staat netjes.

woensdag 5 juli 2017

Aura-tekeningen!

Vandaag (dinsdag 4 juli) werd ik wakker met de behoefte om mijn aura te tekenen. Ik gebruikte weer mijn 6e chakra om bij mijn gevoel te komen. Ik had het het afgelopen weekend druk, en daar was nog iets van blijven hangen. Gisteren wijdde ik daar ook al een meditatie aan. Deze blog beschrijft mijn vervolgstap, maar deze keer niet alleen in woord maar ook in beeld.

Als ik teken kan ik me ontspannen en mijn gedachten laten gaan. Ik schetste alle kleuren die ik wist, voelde en zag bij mijn aura. Ik sta voortdurend in contact met mijn energiesysteem, dus dit ging makkelijk en als vanzelf. Het is voor mij juist een opluchting om al die beelden die ik voor me zie eruit te laten in de vorm van fysiek, tastbaar beeld! Ik heb besloten om dit meer te gaan doen, omdat ik de flow waarin het tekenen van energie me brengt zo fijn vind. Het geeft veel helderheid en overzicht, het is therapeutisch om te doen en het creëert nog een mooi kunstwerkje ook.

Dit was de eerste tekening.


Ik merkte op dat er een trapvormige samentrekking rond mijn eerste chakra en mijn gronding zichtbaar werd. Deze werd gedragen door een kalme blauwe energie - het geduld dat ik heb over het opbouwen van mijn basis. Ook zag ik vonkjes van levenslust in allerlei kleuren in het middelste deel van mijn aura, en meer naar boven een zachte, liefdevolle roze, groene en gouden energie. Rondom mijn 6e chakra was een paarse, iets donkere samenballing van energie, en ik zag het paarse kristal dat ik vaker voor me zie bij het visualiseren van mijn derde oog. Logisch, ik zat immers in mijn hoofd met mijn aandacht, want ik was mijn eigen aura aan het Readen om bij mijn gevoel te komen.

Wat nu? Ik kreeg zin om weer een Leading op mezelf te doen, net als gisteren. Deze keer zou ik die constrictie rond mijn gronding gaan Leaden. De sessie duurde behoorlijk lang, want ik stopte niet bij mijn eerste chakra of het begin van mijn grondingskoord, maar ging mijn hele gronding af tot op het middelpunt van de aarde, waar ik bepaalde dingen diep had weggestopt. Door de aard van een Leading (het transformeren via het hart met behulp van hogere energieën, en dus niet het Readen van de informatie) kan ik de details niet meer delen, simpelweg omdat dit gewoon doorflowt, maar één ding bleef me wel bij.

Deze constrictie was aangeraakt en geactiveerd in mijn aura door de spirituele workshop die ik dit weekend had gevolgd, waarin ik mezelf overdreven sterk had gemaakt in mijn eerste chakra, om de indruk te wekken dat ik heus wel weet hoe ik stappen kan zetten. Dat kwetsbare deel is nu afgepeld en geheeld. Ik besefte dat mijn beperkingen rondom werk en wonen bij mijn vader vandaan komen. Ik had daar nog energie van hem zitten, en die heb ik dus liefdevol teruggestuurd. In feite was dat de kern van de Leading, waar allerlei laagjes bovenop zaten. Ik weet niet waarom ik die energie daar had zitten, en ik heb daar ook geen oordeel op zitten, dat was gewoon wat ik aantrof, en nu is het liefdevol teruggegeven.

Ik rondde mijn Leading af door alle mensen waarmee ik ben verbonden in mijn trillingsverhoging mee te nemen (waaronder mijn vader, zonder dat ik me specifiek op hem focuste), en voelde dat ik zin had om weer een auratekening te maken. Deze keer was de gouden energie van bovenin helemaal doorgedrongen tot in mijn gronding, en waren de vonkjes van levenslust verzacht.


Ik vond het leuk dat het zo zichtbaar werd wat het effect van een Leading kan zijn, vandaar dat ik dit in een blog deel. Voedsel voor mensen die van zichtbare resultaten houden! (Mensen zoals ik, dus. ;) )

Als je het leuk vind als ik auratekeningen voor je maak, en je daarop een Reading of Leading wilt (die eerste geeft vooral inzicht, die tweede vooral transformatie), stuur dan even een mailtje naar roos@jongbewust.nl. Ik doe dit op afstand en ik maak foto's van de tekeningen die ik je naderhand mail. Ik neem er ongeveer 2 uur de tijd voor. Mijn normale tarief voor een Reading op afstand is €40,- en met de twee tekeningen (voor en na) erbij komt dat uit op €70,-. Ik ga dan veel uitgebreider in op alle elementen in de auratekening die ik voor me zie en zal ze ook duidelijker tekenen. Als je graag de tekeningen (op A5-formaat op aquarelpapier) opgestuurd krijgt via de post, is dat bij de prijs inbegrepen. Een Reading (en dus een auratekening) is altijd een momentopname, want ons aura verandert voortdurend, net zoals onze stemmingen voortdurend veranderen. Het is vooral bedoeld om inzichten te geven in wat er op dit moment zichtbaar wordt en speelt in je leven. Een leuke zichtbare en tastbare dimensie aan het energiewerk! 

Update: hier is mijn website, waar je meer informatie kunt vinden over alles wat ik aanbied!

dinsdag 4 juli 2017

Wat te doen met die dip na drukte? #1

Drukte kan een manier zijn om je gevoel te ontkennen, door altijd maar door te gaan. De welbekende dip na een drukke periode komt daar vandaan. Ik heb voor het eerst sinds tijden een druk weekend gehad en werd vanmorgen (maandag 3 juli) wakker met twee behoeften: de ene was om grondig boodschappen te doen, de andere was om te bloggen. Nu hebben jullie niet zoveel met dat eerste te maken (tenzij jullie net als ik geilen op wat er in andermans keukenkastjes ligt) maar door dat tweede besloot ik om mijn proces hier te delen.

Ik werd eigenlijk wakker met een triest gevoel. Ik was er al bang voor. Ik was weer in de leegte geworpen, die ik zo nodig heb, maar waar ik tegelijkertijd een haat-liefde-verhouding mee heb. Om te voorkomen dat ik in een negatieve spiraal zou belanden, somde ik gevoelsmatig op waar ik dankbaar voor was, om de toon voor de dag te zetten. Ik ging na waar ik echt zin in had, in plaats van mezelf te forceren om te werken. Dat waren dus de twee dingen uit de eerste alinea. Zo voorkwam ik dat mijn gedachten me naar beneden gingen trekken (wat ze alleen maar doen om bij mijn gevoel te komen), en kon ik er zelf voor kiezen om bij dat gevoel te komen op een manier die liefdevoller was. In dit geval: schrijven. In feite was dat om mijn weerstand, die afgelopen weekend was getriggerd door vier verschillende gebeurtenissen, aan de oppervlakte te laten komen.

Ik cirkel nu dus om mijn eigen ontkenning heen. Wat vind ik zo lastig in die leegte, in die tijd voor mezelf, wat wil gevoeld worden? Ik zit nu toch in mijn hoofd, dus ik kan net zo goed mijn 6e chakra gebruiken om hier dichterbij te komen. Wat waren mijn behoeftes ook alweer? Boodschappen doen en bloggen. Met andere woorden: ik wil gevoed worden met aandacht - een kleine symbolische Reading van deze behoeftes. Deductie: ik ben bang dat inactie betekent dat iedereen me vergeet. Aha. Dat is een bekend plaatje uit mijn jeugd. Als ik stil was, gingen mensen ervan uit dat alles wel goed zat, en kreeg ik geen aandacht voor mijn gevoel. Dat was althans de boodschap die ik internaliseerde. Ik vind het dus als volwassene nog steeds moeilijk om stil te zitten en bij mijn gevoel te komen. Ik bedoel, wie niet? (Voel je vrij om je vinger op te steken hoor.)

Tijd om mijn ogen te sluiten en te voelen welk deel in mijn lichaam nu aandacht wil.

Dit is wat ik vond: verdriet in mijn hart. Ik voelde dat ik dit niet hoefde te begrijpen of herleiden via een Reading, maar dat ik het gewoon kon Leaden. Dat is de techniek uit mijn opleiding waarmee ik het met mijn hart transformeer. Het houdt in dat mijn hoofd niet per se inzicht krijgt in alles wat er in die stroom aanwezig is, maar dat hoeft ook niet. Het is een perfecte manier om alle controle los te laten.

Eerst deed ik de meditatie waardoor ik in trance ga. Dat leverde me al heel veel heling en inzicht op. Zo gaf de verbinding met mijn hogere zelf me een heel uitgetekend plan over het praten over Human Design, zodat ik nu weet hoe ik dat moet aanpakken. Ik kreeg inzicht in de schaduwkant van Human Design: dat er een goed en slecht wordt aangegeven in het wel en niet volgen van je innerlijke autoriteit, waardoor je de keuzes die je vanuit je niet-zelf maakt als minderwaardig beschouwt, terwijl die ook onderdeel zijn van je chart, je menszijn en je levensweg.

Ik voelde en doorzag veel dingen tijdens deze meditatie. En zo ben ik op slinkse wijze in contact gekomen met mijn gevoel en hoe het werkelijk met me gaat. Zo heb ik tijd genomen voor mezelf, juist datgene waar ik zo bang voor was. Ik zit er weer in.

En dat verdriet bij mijn hart? Daar ga ik nu nog eens naar kijken.

Daar zat de angst onder om het fout te doen. Precies hetzelfde thema waar mijn hogere zelf me net informatie over had gegeven, vanuit het perspectief van Human Design. Die heb ik doorvoeld en gelead, zodat ik dit nu kan delen vanuit mijn gevoel.

Mijn schaduwkant in Human Design is dat ik ook de zogenaamde 'fouten' als onderdeel mag zien van mijn weg. (Ik heb immers het 3/5 profiel.) De angst om mezelf te verliezen, om mezelf schade aan te doen door het verkeerde te kiezen, die heb ik omarmd. Het geeft niet. Mijn hoofd kan gaan zoeken naar manieren om het juiste te doen, of juist te zijn, en dat kan frustratie opleveren, verdriet, overvoering, vertwijfeling, de drang om te doen, uiten en schrijven: de drang om 'druk' zijn dus. Het punt is, mijn lichaam weet zelf wat het moet doen of zijn, en de enige reden dat daar twijfel over ontstaat is mijn hoofd. En die is ook onderdeel van de puzzel. Het hoeft niet perfect te zijn. Het mag er al zijn. Mijn eerste chakra, mijn basis, was uitzonderlijk sterk vandaag, en droeg dit hele proces, zodat alle delen van mij zich hierin konden verenigen. Daar is geen twijfel of het er wel of niet mag zijn. Zelfs de delen van mij die zogenaamd 'niet-zelf' zijn, zijn onderdeel van mijn menszijn. En die zijn onderdeel van ieders menszijn. Want een Human Design-chart geeft álle poorten weer, en ik ben dus álle poorten, het gehele complete plaatje van het menszijn. Er zijn thema's in gehighlight door mijn geboortemoment, en die komen keer op keer terug, en dus zal er ook altijd ingewikkeldheid en ontwikkeling zijn. Maar mijn systeem geeft daar zelf een alarm in (bedankt, krijsende sirenes om 12.00 uur op deze maandag voor die reminder), dus dat hoef ik niet te monitoren of te controleren.

Nu kan ik nog eens kijken naar mijn behoeftes. Heb ik nog zin om boodschappen te doen, om gevoed te worden door iets van buiten mezelf? Eigenlijk niet. Ik wil mijn tanden poetsen en daarna zie ik wel weer verder, meegenomen door het leven. Ik wilde gevoed worden door aandacht, maar aandacht van buitenaf is alleen maar een weerspiegeling van aandacht voor mezelf. En die heb ik mezelf nu gegeven.

Weg leegte. Weg gevoel van strijd over die zee van tijd voor mezelf. Ik leef gewoon weer mijn leven, en de druk (of drukte) is er vanaf, of die nou uit mijn hoofd of uit mijn lichaam komt, want het is nu allemaal weer onderdeel van mijn flow. Heel fijn en inzichtelijk om dat zo al schrijvend te doen. Dat verminderde een groot deel van de weerstand omtrent de confrontatie met mijn gevoel. Zodra ik de diepere betekenis van mijn behoeftes zag, kon ik ze ook werkelijk zelf vervullen, in plaats van de vervulling buiten me te leggen. Dit is dus een manier om om te gaan met die bekende dip na een drukke periode. Maar je lichaam geeft zelf aan welke behoefte bij jou speelt. Misschien dat een lange wandeling of een grote schoonmaak beter bij je past dan een blog schrijven. Mijn punt is dat alle delen van jezelf die signalen geven na een drukke periode, het beste met je voor hebben, en bezig zijn om alles te verwerken. Door er goed naar te luisteren, door zelfkennis en door jouw eigen helende technieken naar keuze kan je zo weer uit die dip komen.

Bij mij werkte het weekend nog wel even na. Er was dan ook veel gebeurd: ik ontmoette weer een vriend die ik lange tijd niet had gezien, had de laatste les van mijn opleiding voor de vakantie, hielp bij de verhuizing van mijn broertje, en ging naar een spirituele workshop. Niet alles was even fijn, dus genoeg triggers om te verwerken. Ik zal in de volgende blog mijn vervolgstap delen.

maandag 3 juli 2017

Waarom deed ik Jong Bewust?

Insert herkenbare, veralgemeniseerde inleiding:
Waarom werkt het niet om iets te doen wat je passie lijkt, maar het net niet is? Misschien dat je wel eens met het idee hebt gespeeld om iets te doen dat je eigenlijk niet 100% had gewenst, maar wat er dicht bij ligt, omdat het op je pad komt en verleidelijk lijkt. Misschien zeg je er ja tegen, vooral als het eruit ziet als iets wat je passie zou kunnen zijn. Maar het wringt. En op een gegeven moment komt de vraag steeds sterker: waarom doe je dit toch? Wat werkt er steeds toch niet? Dat is in ieder geval mijn leven als 3/5 (mijn profiel uit Human Design): het experimenteren en tot conclusies komen over wat er wel en niet werkt en dit dan generaliseren (die vijfde lijn) met een conclusie in de je-vorm in de inleiding van bijvoorbeeld deze blog. Maar laat ik het nu verder op mezelf betrekken, want dat is de aard van die derde lijn, en lekker over mezelf gaan praten. 

De reden waarom ik Jong Bewust bleef doen, tegen de flow in, als een worsteling, zat in mijn onderbewuste. Of eigenlijk waren het twee redenen. Onbewuste redenen, die voortkwamen uit schaduwstukken, behoeften die ik niet had vervuld omdat ik ze ontkende. Jong Bewust was in de eerste plaats een manier voor mij om aandacht te krijgen. Iemand anders had het opgezet en mensen aangetrokken, waarop ik lekker kon meeliften. Ik had behoefte aan die aandacht, maar tegelijkertijd mocht ik dit niet van mezelf omdat ik vond dat ik onafhankelijk moest zijn, dus drukte ik dit weg in de schaduw. Maar wat je wegdrukt, komt alleen maar sterker terug. Daarnaast was het een manier om de goedkeuring van mijn ouders te krijgen, zolang ik nog geen 'echte baan' had tijdens het volgen van mijn opleiding. Ik vond eigenlijk bewust dat ik die goedkeuring niet nodig had en wilde niets liever dan onafhankelijk zijn, maar toch was er een deel van mij dat nog steeds ingeplugd is op de liefde en aandacht van mijn ouders, en dat leefde zich hierin uit.

Dat waren de delen van mij dat in Jong Bewust geïnvesteerd was. Mijn open centra uit Human Design, met name het keelcentrum en het ego-centrum. Alle andere delen van mij wilden het niet, zoals mijn hart. Daarom was het ook zo'n opluchting om Jong Bewust los te laten. Dat kon pas toen ik dit deel van mezelf had geïntegreerd. Ineens wilden alle delen in mij weer hetzelfde! Weg worsteling!

Dat eerste deel, dat aandacht wilde, had ik maanden geleden al omarmd, toen Ariane me vertelde dat alles wat ik uit gewoon geuit wil worden vanuit mijn Zelf, en dat het mijn ware Zelf niet uitmaakt of er aandacht voor komt of niet. Dat het alleen mijn niet-zelf (in mijn open keelcentrum) uitmaakt of er aandacht voor komt. Ik brak door de barriere heen die me belemmerde om dingen online te uiten en uitte gewoon alles wat ik voelde, hoe moeilijk dat ook voelde, en hoe weinig reactie ik daar ook op kreeg. Ik ontdekte dat ik niet bang was om afgewezen te worden, maar dat ik in feite mijn kwetsbaarheid aan het wegdrukken was, en daarmee mijn verlangen naar eenheid. Dat mijn behoefte aan aandacht eigenlijk een behoefte aan verbinding was die ik nog te spannend vond om toe te laten. Toen ik dat eenmaal had beseft, begon ik die verbinding overal te zien en te voelen. Nog steeds vond ik het niet fantastisch dat ik niet zoveel aandacht voor Jong Bewust kreeg, maar nu raakte het me minder diep. Ik creëerde ruimte voor mezelf en mijn eigen expressie en ging meer schrijven voor mezélf, in plaats van op blogs, door een full-time schrijfritme op te bouwen voor mijn boek. Ik verbond me dus met mezelf, en van daaruit begon een nieuwe manier van verbinding met de mensen om me heen te ontstaan. Niet meer vanuit gemis, maar vanuit overvloed. En toen pas kon ik ook echt mijn afhankelijkheid toelaten, want die had ik diep weggestopt. Ik durfde weer te leunen op mensen. Ik was immers al verbonden met en compleet in mezelf. Maar ik ben geen eiland. Mens zijn is onderdeel zijn van een sociaal netwerk. En daar mocht ik op gaan bouwen en met mijn volle gewicht op gaan leunen, terwijl ik in mijn kracht bleef. Zo werden geven en ontvangen deel van dezelfde beweging, en liefde uitwisselen werd iets gelijkwaardigs, waarbij mijn behoefte samenviel met precies dezelfde behoefte in de ander, en 'ik heb dit nodig' of 'zij heeft dit nodig' veranderde in 'wij hebben dit nodig'. Eenheid.

Het andere deel, dat de goedkeuring van mijn ouders wilde, heb ik pas recentelijk geïntegreerd, toen ik alle feiten op een rijtje zetten omtrent mijn financiële situatie. Daardoor zag ik heel helder wat mijn mogelijkheden waren en wat mijn beperkingen waren (beperkingen als in: geen respons voelen op die mogelijkheden). Doordat ik van mezelf mocht leunen op andere mensen, was het ook gemakkelijker om toe te laten dat mijn dierbaren (waaronder mijn moeder) mij financieel ondersteunen. Ik accepteer dat nu, omdat het niet anders is. Dat is op dit moment mijn weg, omdat ik er een respons op heb, en vooral omdat ik de alternatieven niet wil en er feitelijk gezien ook vrij weinig alternatieven zijn. Een beetje een vaag verhaal, maar liever zet ik niet de details van mijn financiële situatie online.

Natuurlijk wil ik nog steeds graag mijn eigen inkomen, maar niet met Jong Bewust. En die energie komt vrij voor mijn werkelijke passie. Ik weet met wat voor werk ik dat wél wil: het publiceren van mijn boeken, én (maar pas als ik klaar ben met mijn opleiding) het openen van een praktijk. Want ik ben nog in opleiding, en ook al heb ik al diploma's, ik voel dat de tijd er nog niet rijp voor is om al een officiële praktijk te starten. Dat mág. Eerst dacht ik dat ik mezelf daar juist mee belemmerde, zo van: ik zou toch altijd moeten kunnen Healen en Readen, ook al ben ik nog in opleiding? Als ik nu geen praktijk open, geef ik dan niet eigenlijk toe dat ik imperfect ben? Ik ben toch op elk moment in mijn reis van bewustwording al perfect en dus in staat om te Healen en Readen? Die twee dingen (perfect zijn en sessies geven) schakelde ik gelijk. Perfectie + sessies geven = Verlichting, en alleen dan kan ik liefde krijgen van mijn vrienden en mijn ouders. Zoiets. Nu voel ik heel sterk dat deze opleiding mij door een belangrijk proces leidt, dat ik eerst wil afronden. Ik ben eigenlijk continu in flux, en word voortdurend omgevormd, waardoor elke vorm die ik aan mijn lichtwerk geef niet van de grond komt. Dat heeft dus niets te maken met 'perfect' (of Verlicht) zijn. Ik ben al Healer en Reader, en perfect in staat om sessies te doen met mensen. Ik ben daar alleen nu niet op gericht, aangezien ik gericht ben op andere dingen: het schrijven en het volgen van mijn opleiding. Zo simpel is het.

Al deze delen van mij willen nu hetzelfde, in plaats van dat het ene deel me de ene kant op trekt, en het andere deel de andere kant.

Jong Bewust lag dicht bij mijn werkelijke passies: het schrijven (door blogs te schrijven) en het helen (door een helende sfeer te creëren tijdens bijeenkomsten), beide vormen die mijn ziel heeft gekozen om te helpen met bewustzijnsverruiming hier op aarde. Liever ga ik de diepte in op één stuk bij één persoon, dan dat ik ietwat oppervlakkiger ontmoetingsdagen organiseer. Ik volgde een keer mijn gevoel tijdens een ontmoetingsdag door iemand in een meditatie over haar droom te begeleiden, en vond dat zó fijn om te doen, omdat we echt de diepte in konden gaan - maar ondertussen zat de rest van de groep er voor mijn gevoel op te wachten. Ook al zeiden ze dat ze het niet erg vonden, Jong Bewust was niet echt de juiste setting of vorm voor datgene waar ik écht van aan ging. Er waren teveel belemmeringen in de vorm om mezelf vrijelijk te kunnen neerzetten.

Ik wil nog even benadrukken dat Jong Bewust absoluut geen grote vergissing was. Het was mijn leerschool, als het ware mijn stageplek, en onderdeel van mijn ontwikkeling, want door te experimenteren leer ik. Ook al was het niet mijn werkelijke passie, ik heb echt niet met knarsende tegenzin rondgelopen op die ontmoetingsdagen, ik bedoel, het was geen wc's schoonmaken, maar gewoon een beetje hangen met gelijkgestemden in een fijne setting, niks mis mee. Het was alleen niet 100% mijn passie.

Mijn innerlijke criticus wil graag nog even meedelen dat jullie waarschijnlijk denken dat ik iets vermijd door met Jong Bewust te stoppen (dat weet 'ie vrij zeker, dat jullie daarover oordelen, maar stiekem oordeelt 'ie er zelf natuurlijk over). Het punt is: alles wat ik vermijd, zit in mezelf. Dus als ik met een bepaalde vorm stop, neem ik mezelf gewoon weer mee naar het volgende, met alle uitdagingen en lessen die ik nog moet leren. Met iets stoppen is dus niet per se iets vermijden, tenzij ik het niet zou willen aangaan in een andere vorm. Ik weet dat ik het zakelijke aspect lastig vind, bijvoorbeeld, maar dit zal ik hoe dan ook weer gaan tegenkomen. Ook vind ik het moeilijk om in samenwerkingen duidelijk mijn grenzen aan te geven, maar ook dat zal ik op een andere manier gaan tegenkomen. Deze lessen zullen in ieder geval veel makkelijker zijn om te leren in iets waar mijn hart voor 100% in zit. Ha, en daar had die innerlijke criticus niet van terug. Maar ach, die wilde me alleen maar helpen, dus laat ik die ook maar omarmen.

Ik vind het zo enorm bevrijdend om mezelf niet meer in een zelf-bedachte vorm van spiritualiteit te hoeven persen - want dat was wat ik deed met Jong Bewust. Dat was waarom ik zo tekeer ging tegen die spirituele mythes. Doordat dit nu wegvalt, kan ik authentieker zijn op deze blog. Ik hoef niet meer een schijnheilig imago hoog te houden. Ik hoef niet meer aardig gevonden te worden. Ik heb vrijdag in mijn opleiding een zeer verhelderend gesprek gevoerd tussen de engel en de duivel in mijn keelchakra, waaruit ik een belangrijke conclusie trok. Alles wat ik zeg, zeg ik in mijn ruimte, en wat de ander daarvan hoort is een echo in diens eigen ruimte. Met andere woorden: alles wat ik zeg, ook al is het authentiek en zuiver vanuit mijn gevoelsbron (want zo zit ik in elkaar, ik ben heel eerlijk), heeft de potentie om een ander te kwetsen, maar dat komt alleen maar door diens eigen pijnstukken. Heerlijk, ik kan mijn voorzichtigheid dus helemaal loslaten!

Ik heb nog steeds behoefte aan aandacht. Ik heb nog steeds behoefte aan de goedkeuring van mijn ouders. Het punt is alleen: zolang ik me dat bewust blijf, en het niet wegdruk in de schaduw, gaat het mij niet leven door op ongewenste manieren zichtbaar te worden, maar blijf ik afgelijnd op wat ik werkelijk wil, mét alle onhandige elementen van mijn menszijn aan boord. Dat is wat heling werkelijk betekent: de weggedrukte delen van jezelf integreren. En dat was mijn gegeneraliseerde, verheven klinkende conclusie. Einde.